Wachten op woensdag

wachten op woensdagWachten op woensdag, Nicci French, Anthos (originele titel: Waiting for Wednesday), 492 blz., 24,95 euro.

In de loop der jaren is het Britse schrijversechtpaar Nicci French uitgegroeid tot een huis van vertrouwen en tot een ijzersterk merk. Hun debuut Het geheugenspel stond in 1997 zelfs aan de wieg van een geheel nieuw genre: dat van de literaire thriller. Al was dat toch vooral een marketingmeesterzet van hun toenmalige Nederlandse uitgever en ontdekker Robbert Ammerlaan. Nicci Gerrard en Sean French schreven hun eerste twaalf thrillers volgens dezelfde succesformule: een sterke, zelfbewuste vrouw belandt door foute vrienden of een onverwerkt verleden in het oog van een vreselijke storm. Het leverde hen een miljoenenverkoop op, maar het zorgde zeker in de laatste boeken voor sleur en voorspelbaarheid. Dus introduceerden ze in 2011 de Londense psychoanalytica met een slaapprobleem Frieda Klein. Ze wilden weg van hun platgetreden paden, om een reeks van zeven thrillers uit te werken rond een vaste groep van personages, met in de titel telkens keurig een dag van de week. In deel drie, Wachten op woensdag, is Frieda Klein herstellende van de vreselijke aanslag die ze in het vorige deel amper overleefde. Terwijl ze op haar ziekbed ligt, vindt in een rijtjeshuis in Camden een dochter het lijk van haar moeder. Werk aan de winkel voor rechercheur Yvette Long, hoofdinspecteur Malcolm Karlsson en hun kersverse nieuwe jonge assistent met pukkels, inspecteur Riley.

Het goede nieuws is dat Wachten op woensdag leest als een trein, zoals we dat van het echtpaar French gewoon zijn. Aan de kwaliteit van hun proza te zien, is het tussen Sean en Nicci na al die jaren nog steeds peis en vree. Het iets minder goede nieuws is dat na drie delen Frieda Klein het duo ‘sleur & voorspelbaarheid’ hun neus opnieuw aan de deur steken. We beginnen de tics en onhebbelijkheden van de hoofdpersonages iets te goed te kennen, en de vele ‘toevalligheden’ in het verhaal lijken te vaak constructies om losse eindjes weg te werken. Wachten op woensdag is nog steeds uitstekende strandlectuur, de vraag is alleen of de frêle Frieda Klein sterk en zelfbewust genoeg is om nog eens vier extra thrillers te stutten.

© Jan Stevens

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s