‘Ik hoorde knallen en zag hoe Pim viel. Ik besefte dat ik getuige was van een moord’

Op maandag 6 mei 2002 werd Pim Fortuyn iets na zes uur ’s avonds vermoord door Volkert van der Graaf. Precies twintig jaar later reconstrueert ooggetuige Paul van der Lugt in De laatste dag het levenseinde van de flamboyante rechts-populistische politicus. “Hij wou 87 worden.”

Op het moment van de moord was Paul van der Lugt zendercoördinator van 3FM, het radiostation waar Pim Fortuyn die namiddag in de uitzending Ruuddewild.nl te gast was. Vandaag begeleidt hij als zelfstandig consultant radiomakers. Voor zijn boek De laatste dag ging hij uitgebreid met zijn ex-collega’s bij 3FM praten en met zowat alle andere mensen die de laatste maandag van Pim Fortuyn van zeer nabij meemaakten.

We hebben afgesproken op de plek waar Fortuyn twintig jaar geleden werd doodgeschoten: een parkeerplaats van het Mediapark in Hilversum. Waar Fortuyn uit de kogelgaten in zijn hoofd en hals doodbloedde, ligt nu een sobere herdenkingstegel met zijn naam en sterfdatum.

“Vanuit mijn kantoor had ik zicht op deze plek”, zegt Paul van der Lugt. “Ik nam die maandag na de uitzending afscheid van Pim Fortuyn en zijn chauffeur Hans Smolders. Ik gaf ze een hand in de deuropening. Presentator Ruud de Wild wandelde daarna al pratend met Fortuyn het parkeerterrein op. Producer Merel van Dijk liep met een kistje wijn in de handen langs me heen. Dat cadeautje wou ze nog aan Pim geven; hij was hij vergeten. Er plakte zo’n geel post-itje op met zijn naam: ‘Pim Fortuyn’. Ik wou me omdraaien om naar binnen te gaan, mijn spullen te pakken en naar huis te vertrekken, toen ik een jongen zag aankomen met een petje op en een tas in zijn hand. Ik weet niet meer of hij het pistool uit dat tasje haalde, of dat het tasje het pistool moest camoufleren. Maar meteen daarna hoorde ik droge knallen. ‘Vuurwerk’, dacht ik eerst, want ze klonken als rotjes. De tijd vertraagde: seconden werden minuten en minuten uren. Ik zag Pim vallen en Ruud wegduiken. Pas toen drong het tot me door dat ik getuige was van een moord. Hans Smolders rende meteen achter de wegvluchtende Van der Graaf aan. Ik riep alle mensen die buiten waren naar binnen, want misschien waren er nog andere schutters. Ik belde 112 en vroeg anderen om hetzelfde te doen. Daarna begon ik de uitzending te herorganiseren. Op dat moment stond het nummer Murder on the dancefloor van Sophie Ellis-Bextor gepland. Net op tijd werd dat vervangen door Imagine van John Lennon. Niet veel later ging ik naar de parkeerplaats, waar een collega bij Pim zat. Hij heeft nog een half uur geleefd, al leefde hij eigenlijk niet echt meer. Meteen nadat hij door de kogels in zijn hoofd geraakt was, verdween zijn bewustzijn.”

Was het therapeutisch om twintig jaar later dit boek te schrijven?

“Toch niet. De voorbije jaren kwam ik regelmatig mensen tegen die er toen ook bij waren. Sommigen werden zeer goede vrienden, anderen bleven vage kennissen. Maar elke keer opnieuw hadden we het erover. Het inzicht groeide dat die gebeurtenis het leven van alle getuigen verschrikkelijk hard had geraakt. Een jaar of drie geleden dacht ik: ‘Ik moet dit opschrijven.’

“Het ene gesprek leidde naar het andere. Zo interviewde ik uitgebreid Claudia De Breij die die bewuste maandag het avondprogramma op 3FM presenteerde. Niet veel later belde ze: ‘Zeg Paul, ik kwam Susanne Eertink tegen. Zij werkte toen als radioproducer bij een andere omroep. Ze vertelde me dat ze die maandag de dader was tegengekomen toen ze op weg was naar het treinstation.’ Ik contacteerde Susanne en ze vertelde me dat ze Van der Graaf tijdens zijn korte vlucht recht in de ogen had gekeken. Totaal overstuur rende ze toen de 3FM-studio binnen. Daar werd ze opgevangen door collega Diederick Huizinga. Hij had de tegenwoordigheid van geest om tegen haar te zeggen: ‘Susanne, ga zitten. Schrijf op hoe die man er uit ziet en wat je hebt meegemaakt. Dat is goed voor de politie.’”

Ruud de Wild, de radiomaker bij wie Pim Fortuyn die namiddag twee uur lang te gast was, wou niet met u praten.

“Ruud is een goede vriend. Hij maakte de laatste uren van Pim Fortuyn het dichtste mee. Eerst twee uur in de studio en dan op de parkeerplaats. Ik heb veel moeite gedaan om het gesprek met hem aan te gaan, maar hij heeft daar geen zin in. Ik vermoed dat die gebeurtenis hem zo hard heeft aangegrepen, dat hij er nu niets meer mee te maken wil hebben.

“In de dagen na de moord regelde ik een traumapsycholoog waar iedereen een paar maanden lang bij terecht kon. Ruud kreeg extra therapeutische hulp. Dat pistool ging vlak bij zijn oren af en een kogel vloog rakelings langs hem heen. Dat was heftig.

“Ruud de Wild was toen al in Nederland een zeer populaire discjockey. Hij genoot van zijn bekendheid. Eigenlijk is hij nog steeds zo, alleen wat ouder en wijzer. Hij maakt nu ook schilderijen.”

Wat voor een zender was 3FM twintig jaar geleden?

“Een popzender, iets tussen jullie Studio Brussel en MNM in. Op 15 mei stonden de verkiezingen gepland. Wij vonden het belangrijk om onze vaak nog jonge luisteraars kennis te laten maken met de lijsttrekkers en hun politieke ideeën. Wij wilden ertoe bijdragen dat zoveel mogelijk mensen gingen stemmen. Daarom was Pim Fortuyn die maandagnamiddag te gast bij Ruud de Wild.”

Er hing toen in Nederland heel wat spanning in de lucht?

“Zeker, en de man die daar de grootste verantwoordelijkheid voor droeg, was Pim Fortuyn. Een jaar voor de verkiezingen was het nog redelijk rustig en leek het alsof de socialistische PvdA en de liberale VVD opnieuw op hun gemak een parlementaire meerderhoud zouden halen. De volgende paarse coalitie leek al in de maak. Toen kwam Pim, die eerst voor Leefbaar Nederland lijsttrekker werd. Dat zorgde meteen voor een hoop onrust. Een paar maanden voor de verkiezingen raakte hij met die partij in onmin en op 10 februari werd hij afgezet als lijsttrekker. Een paar dagen later hield hij Lijst Pim Fortuyn (LPF) boven de doopvont.”

Hij scoorde met radicaalrechtse standpunten en uitspraken, terwijl hij als jonge academicus extreemlinks was?

“Hij geloofde heel sterk in de maakbare samenleving, wat best links is. Hij startte als communist en wou daarna heel graag aan de bak bij de PvdA, maar werd daar elke keer afgewezen.

“In 2002 nam hij zeer extreme standpunten over de islam in. Ik kon me daar helemaal niet in vinden. Zijn populistische aanpak leek me niet de verstandigste manier om de problemen met migratie in Nederland aan te pakken. Maar hij zei ook verstandige dingen, zo pleitte hij voor een betere regeling voor de zorg en voor een kleinschaliger dienstverlening waar een burger zich in kon herkennen.”

Die 6e mei was hij bang?

“Ja, en ik begreep zijn bangheid wel. Een paar weken eerder had hij een ‘taart’ in zijn gezicht gekregen. Eigenlijk was dat een heel vies goor ding met uitwerpselen in. Ik kon me goed voorstellen dat hij geen zin had in een gelijkaardige tweede aanval, al hing er verder geen dreiging in de lucht.

“De uitzending verliep prima. Ik heb ze de voorbije maanden verschillende keren opnieuw beluisterd. Ze was écht heel goed: er werd lol gemaakt, Fortuyn vertelde begeesterend over zijn politieke ideeën, maar werd daar ook scherp over bevraagd.”

Halverwege de uitzending begon Fortuyn te flirten met de jonge technicus. “Hi, Thomas, hoe oud ben je? 23. Dan is het niet verboden, jongens.”

“Toen klonk dat geweldig; vandaag zou dat niet meer kunnen. Al kon het toen eigenlijk ook niet, maar Fortuyn deed het op zo’n manier dat iedereen het hem vergaf. Hij zei: ‘In de gayclub wil ik wel eens een keertje gezellig met een Marokkaantje de koffer induiken.’ Hij was bijzonder open over zijn voorkeur voor jonge jongens, zonder schaamte, waardoor zo goed als iedereen dacht: ‘Onze manier van doen is het niet, maar we snappen dat hij dat fijn vindt.’”

Als Volkert van der Graaf die dag niet had toegeslagen, was Fortuyn misschien minister-president van Nederland geworden?

“De ochtend van die 6e mei was net de uitslag van een peiling bekendgemaakt. Fortuyn stond niet op de eerste plaats, maar het onderzoeksbureau voorspelde toch dat zijn partij de grootste zou worden en hij premier. Dat hadden ze geleerd van de gemeenteraadsverkiezingen: toen haalde Fortuyn bijna twee keer zoveel stemmen als in de peilingen. Dus hielden ze er nu rekening mee dat hij opnieuw het grote aantal zwevende kiezers aan zich zou binden. Die breed in de kranten uitgesmeerde voorspelling zorgde ervoor dat hij in een opperbeste stemming bij 3FM aankwam.”

U heette hem als zendercoördinator persoonlijk welkom?

“Het voelde ook alsof hij mijn gast was. Hij arriveerde vijf minuten voor de uitzending, zat even op mijn kantoor, waarna ik hem naar de studio doorsluisde. Hij had die dag nog niet gegeten en at met veel smaak alle wakke belegde toastjes op. Ik vond het belangrijk om kennis met hem te maken, want als hij premier van Nederland werd, zou het fijn zijn als hij zich ons radiostation nog kon herinneren. Daarna praatte ik een tijdje met zijn chauffeur Hans Smolders. Die viel in voor Pims vaste chauffeur én butler, Herman Dikkers. Hans was maar een keer of drie de chauffeur van Pim Fortuyn, waaronder deze fatale 6e mei.

“Fortuyn bouwde bij leven en welzijn samen met Albert de Booij van Speakers Academy een zeer lucratief lezingencircuit op. Eén lezing leverde 10.000 euro op. Pim was gek op geld, maar gaf het ook graag uit aan prachtige pakken, een butler en een Jaguar. Zijn huis Palazzo di Pietro in Rotterdam was schitterend aan de voorkant. Aan de achterkant keek je uit op appartementsgebouwen met satellietschotels. (lacht)”

Chauffeur Hans Smolders liep meteen na de aanslag achter Volkert van der Graaf aan.

“Het lijkt alsof hij onbesuisd, als een dolleman, de achtervolging inzette, maar dat was niet zo. Hij was voorzichtig en schuilde achter auto’s. Hij heeft vrouw en kinderen en dacht tijdens de achtervolging aan hen. Hij vertelde me dat hij niet veel zin had om zijn leven in de waagschaal te stellen. Toch ging hij erachteraan. Ik vind dat fantastisch. Als hij dat niet had gedaan, was de dader misschien nooit gevonden. Tijdens de achtervolging gaf hij instructies aan de politie. Dankzij Hans konden ze Van der Graaf aan een tankstation vlakbij inrekenen.

“Ik had Volkert van der Graaf graag geïnterviewd. Hij is veroordeeld tot 18 jaar en werd na 12 jaar vrijgelaten. Vermoedelijk woont hij in de buurt van de stad Harderwijk. Hij liet me weten dat hij niet met me wou spreken. De vrienden en politieke geestverwanten van Fortuyn zijn heel boos dat Van der Graaf maar één derde van zijn straf moest uitzitten. Ik begrijp dat.”

In uw boek vertellen verschillende ooggetuigen hoe de ambulanciers de dode Fortuyn onnodig beginnen te reanimeren. Ze horen één van de ambulancebroeders zeggen: ‘Reanimeer even door voor de media.’

“Ik vroeg de ambulancebroeders om commentaar. Ze wilden alleen maar schriftelijk antwoorden: ‘We hebben gehandeld zoals we moesten handelen.’ Punt.

“Shirley Snell was beveiligingsmedewerkster. Zij zat een hele tijd naast de stervende Pim Fortuyn en bleef op hem inpraten. ‘Pim, blijf bij mij, blijf bij ons. De ambulance is onderweg.’ Ze zag het leven uit hem verdwijnen en was rechtstreekse getuige van die scène met de ambulancebroeders. Ze werd toen heel boos en riep: ‘Laat hem met rust! Die man is dood!’ Ze trok zich dat vreselijk aan.

“Mijn collega’s reageerden erg verschillend, al was er toch een rode lijn: iedereen hervatte zijn werk. Journalisten begonnen verslag uit te brengen, presentatoren gingen presenteren, Shirley van de beveiliging stond met haar EHBO-diploma Pim bij, ik begon te coördineren.”

Collega’s die op instorten staan, roept u tot de orde: “Jullie zijn journalisten en deze ramp speelt zich af op onze stoep. Laten we er zo goed mogelijk verslag van doen. Dat is onze plicht.”

“Eventjes moest ik dat doen, ja. Heel veel mensen die ik sprak, barstten na al die jaren weer in snikken uit. Ik beluisterde de uitzendingen van die dag verschillende keren en ook ik kreeg het telkens kwaad.

“Die maandagavond reed ik rond een uur of elf naar huis. Ik kon niet slapen en tikte een brief om de volgende dag op de zender voor te lezen. De volgende morgen was ik hier terug om zeven uur. De normale 3FM-ingang was afgegrendeld en er stond een bewaker. Een uur later wou een collega die er de dag voordien ook bij was, via die weg naar binnen. Dat mocht niet. Mijn collega kon niet meer stoppen met huilen. Ik sprak die bewaker aan: ‘Jongen, hij heeft het hier gisteren meegemaakt. Laat hem gewoon binnen.’

“Donderdag na de moord was Hemelvaartsdag. De plek van de aanslag lag bezaaid met bloemen. Die waren danig aan het verwelken. Ik vroeg onze schoonmaker om een stuk of twintig bezems te halen bij de Gamma. ‘Dan vegen we op vrijdag met alle 3FM-medewerkers de bloemen bijeen en reinigen we symbolisch de plek waar Pim vermoord is. Dat was een mooie bijeenkomst.”

In de uitzending van 6 mei vroeg Ruud de Wild aan Pim Fortuyn: “Hoe oud wil je worden?”

“Hij antwoordde toen: ‘Ik word een jaar of 87.’ Dat heeft hij niet gehaald.”

Bio

  • Geboren op 27 september 1956 in Amsterdam
  • Begon zijn radiocarrière in 1976 als nieuwslezer
  • Was begin jaren 1980 presentator van Veronica Sport op het toenmalige Hilversum 2
  • Presenteerde een tijdlang samen met Paul De Leeuw
  • Van 1992 tot eind 2002 coördinator bij 3FM
  • Tot 2018 directeur van de regionale zender RTV Utrecht
  • Zelfstandig radioconsultant

Paul van der Lugt, De laatste dag, Alfabet, 192 blzn, 18,99 euro

©Jan Stevens

‘Ik weet niet hoe lang mijn kinderen nog hun vader zullen hebben’

Op 23 maart trouwde Wikileaks-voorman Julian Assange (50) in de gevangenis met zijn geheime lief Stella Moris (37). Op 21 april besliste de Britse rechter dat Assange mag uitgeleverd worden aan de VS. Daar riskeert hij 175 jaar gevangenisstraf. “Als Julian wordt uitgeleverd, is geen enkele journalist nog veilig.”

De uitspraak van de rechter van het Westminster Magistrate’s Court kwam keihard bij Stella Moris binnen. “De rechtbank van eerste aanleg gaf Julian in januari 2021 gelijk en wees het uitleveringsverzoek van de VS af”, zegt ze. “Maar de Amerikanen gingen in beroep. Julian mag nu wél uitgeleverd worden, niet omdat hij een misdaad beging, maar omdat de rechter zich niet wil moeien met de politieke afspraken tussen twee staten.”

Ze zwijgt en staart moedeloos in haar koffie. “Het strafste is dat die rechtbank in hoger beroep zich volmondig achter de conclusies van de rechtbank van eerste aanleg schaart. Ook zij vindt het risico zeer groot dat Julian na uitlevering zichzelf in een isolatiecel van het leven berooft. In hun uitleveringsverzoek schrijven de Amerikanen expliciet dat ze het recht opeisen om mijn man langdurig in isolatie te zetten. Tóch besloot de beroepsrechter om Julian uit te wijzen.”

Het bevel moet nu getekend worden door de Britse minister van Binnenlandse Zaken Priti Patel. Daarna hebben de advocaten van Assange tijd tot 18 mei om beroep tegen het besluit aan te tekenen. Veel hoop dat de uitwijzing daardoor afgeblokt wordt, heeft Stella Moris niet. “De enige plaats waar Julians uitwijzing naar de VS nog tegengehouden kan worden, is het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Dat wordt zijn laatste kans.”

Stella Moris leerde Julian Assange in 2011 kennen toen ze als 28-jarige briljante advocaat internationaal recht door zijn juridische team ingehuurd werd. Een jaar later liet ze haar naam officieel veranderen in Stella Moris om zo haar ouders uit de publieke belangstelling te houden. In 2015 begonnen Assange en Moris een geheime relatie. Ze kregen twee zonen, Gabriel (5) en Max (3). Pas in april 2020 raakte hun relatie bekend toen Assange een aanvraag indiende voor een vrijlating op borgtocht.

STELLA MORIS: “Mensenrechtenadvocaat Jennifer Robinson verdedigde Julians belangen toen hij in 2010 bij de journalist Vaughan Smith in Ellingham Hall in Norfolk onder huisarrest leefde. Een jaar later huurde Jennifer me in. Zweden had zijn uitlevering gevraagd en ik moest dat helpen vermijden.”

De Zweedse justitie vroeg zijn uitlevering nadat twee vrouwen hem van verkrachting beschuldigden.

MORIS: “(zucht) Daar ga ik liever niet op in. Ik vond WikiLeaks toen al fantastisch. Met zijn organisatie lanceerde Julian datajournalistiek en zorgde ervoor dat dankzij cryptografie bronnen beschermd en anoniem bleven.”

De jonge Assange was een hacker?

MORIS: “Als tiener wel, net als Bill Gates. Als twintiger werd hij consultant in computerbeveiliging en cryptograaf. Hij begon met WikiLeaks in 2006 en wist perfect hoe hij journalistieke bronnen online kon beschermen. Hij was ook een pionier in het creëren van samenwerkingsverbanden met mediaorganisaties wereldwijd, met als doel: zoveel mogelijk impact hebben.”

Hij zette de trend voor wat een organisatie zoals International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) nu doet met dossiers als Panama Papers en Pandora Papers? Ook zij publiceren hun bevindingen tezelfdertijd in The Guardian, The New York Times en zoveel andere media.

MORIS: “Ja. Bij Cablegate in 2010 maakte WikiLeaks 250.000 Amerikaanse diplomatieke telegrammen openbaar. Die werden met mondjesmaat gepubliceerd in vijf grote kranten: The Guardian, Der Spiegel, Le Monde, El País en The New York Times. Tot een journalist van The Guardian domweg, of met opzet, paswoorden publiceerde die toegang gaven tot het hele ongeredigeerde Cablegate-archief. De samenwerking met The Guardian verzuurde zo meteen.”

Hoe gaat het nu met uw man?

MORIS: “Er zijn momenten waarop Julian diep in de put zit en er zijn momenten waarop hij de loodzware druk beter lijkt te kunnen weerstaan. Hij herleeft als hij onze kinderen ziet.”

Hoe gaat het met u?

MORIS: “Ik weet niet wat ik daarop moet antwoorden. (stilte) Ik leef in extreem verwarrende tijden. Door de brutaliteit die Julian moet doorstaan, kreeg ik een erg donkere visie op de wereld rond mij. Vroeger hoorde ik als advocaat soms onwaarschijnlijk gruwelijke verhalen; nu beleef ik die zelf.

“We trouwden nog maar pas op een zeer bizarre plek: de gevangenis van Belmarsh. De ceremonie vond plaats in een vleugel van de gevangenis waar ik nog nooit was geweest.”

Belmarsh is bedoeld voor mensen die een ‘groot veiligheidsrisico’ vormen voor het Verenigd Koninkrijk?

MORIS: “De gevangenis is gebouwd in de jaren 1990 in de context van het conflict in Noord-Ierland. De Britten sloten er hun Ierse gevangenen op. Er hing dus altijd dat aura van ‘groot veiligheidsrisico’ én van ‘politiek gevangenen’. Vandaag is Belmarsh het zwaarst gecontroleerde detentiecentrum van het Verenigd Koninkrijk. Ik noem het de MI5-gevangenis, want de Britse geheime dienst houdt er alles nauwgezet in de gaten. Tezelfdertijd is het een doorgangshuis: de meesten verblijven er niet langer dan een paar maanden.”

Uw man is één van de uitzonderingen? Hij zit er inmiddels sinds 11 april 2019.

MORIS: “Er zijn inderdaad niet veel gevangenen die er even lang opgesloten zitten als hij. Door het grote verloop is het voor Julian moeilijk om langere vriendschappen of relaties op te bouwen. Dat vreet aan hem. Hij is niet veroordeeld voor iets; hij zit daar omdat Amerika zijn uitlevering vraagt. Wij dienden verschillende aanvragen in om hem onder borg vrij te laten. Maar de Verenigde Staten willen daar niet van weten en dringen er bij de Britse regering op aan om hem in de cel te houden. De enige juridische onderbouwing van Julians gevangenschap is het Amerikaanse uitleveringsverzoek.”

De Britse overheid gaat daarin mee door hem niet onder borg vrij te laten?

MORIS: “De redenering is dat het risico te groot is dat Julian op de vlucht zal slaan. Ze verwijzen dan naar zijn vlucht naar de Equadoriaanse ambassade in Londen in juni 2012.”

De regering is bang dat Julian Assange diezelfde truc zal herhalen?

MORIS: “Precies. Nadat de Britse politie hem op die bewuste 11 april 2019 uit de ambassade kidnapte, werd hij veroordeeld tot 50 weken gevangenschap voor het overtreden van zijn borgvoorwaarden. Nu moet u weten dat het overtreden van borgvoorwaarden in normale omstandigheden zelfs niet bestraft wordt met een boete.

“Sinds ons huwelijk op 23 maart bezocht ik hem een keer of vier, de laatste keer was twee dagen geleden. Morgen zie ik hem opnieuw.”

Was het een huwelijksceremonie met een priester?

MORIS: “Het was onze wens om door de gevangenisaalmoezenier in de echt te worden verbonden. Julian vindt veel steun bij de katholieke priester. Maar omdat de Belmarsh-gevangenis geen deel uitmaakt van zijn parochie, mocht hij ons niet officieel huwen. De priester heeft ons burgerlijk huwelijk dan maar symbolisch ingezegend. Onze zonen, mijn moeder en broer, en Julians vader en broer waren erbij. Twee cipiers hielden op de achtergrond alles in de gaten.”

Uit sympathie?

MORIS: “Die cipiers voelen inderdaad sympathie voor Julian. De voorbije jaren fluisterden verschillende gevangenismedewerkers hem toe dat ze aan zijn kant staan. Ook medegevangenen zeggen: ‘Jij hoort hier niet thuis.’

“De gevangenisdirectie toont allesbehalve begrip of medeleven. We hadden er op ons huwelijk graag twee getuigen bijgehad, Craig Murray en Charles Glass, twee vooraanstaande journalisten en goede vrienden van Julian. Ze bezochten hem regelmatig in de ambassade en spraken hem moed in. In Belmarsh mogen ze niet binnen omdat ze journalisten zijn. Dat stond letterlijk in de brief van de gevangenisdirecteur. Eerst wilden we daartegen in het verzet gaan en ons huwelijk uitstellen, maar we lieten het uiteindelijk zo. Die strijd konden we toch nooit winnen.”

Was er een feestje na het huwelijk?

MORIS: “De huwelijksceremonie mocht een half uur duren. We hadden een strategie afgesproken om het zo lang mogelijk te rekken. Er werd door alle aanwezigen extralang gespeecht. (lacht) Na de ceremonie kregen Julian en ik toestemming om een half uur met elkaar te praten in het bezoekerscentrum. We zaten daar tussen andere gevangenen en hun families.”

Er was geen drankje en een hapje voorzien?

MORIS: “Helemaal niets.”

Was het tussen u en Assange liefde op het eerste gezicht?

MORIS: “Nee. Toen ik hem die eerste keer ontmoette, stond hij in het midden van een mediastorm. Onze relatie was puur professioneel. Ik leerde hem pas echt goed kennen nadat hij in juni 2012 zijn toevlucht zocht in de Equadoriaanse ambassade. Hij vroeg politiek asiel aan, wat hij na twee maanden ook kreeg. Ik was zeer nauw betrokken bij die aanvraag. Samen met de voormalige Spaanse onderzoeksrechter Baltasar Garzon reisde ik naar Equador om Julians zaak te bepleiten.”

Het plan was dat Julian Assange na het asiel van Londen naar Equador zou verhuizen?

MORIS: “Ja. Een paar jaar lang onderhandelde Julian vanuit de ambassade met de Britse overheid. Die onderhandelingen werden abrupt afgebroken toen Edward Snowden op de proppen verscheen. Na vijf jaar in de ambassade besloot Equador Julian het staatsburgerschap te schenken. Er werd afgesproken dat hij een diplomatiek paspoort kreeg zodat hij ongestoord Groot-Brittannië kon verlaten. De Britse overheid wou dat niet toestaan, ook al hadden ze vanuit juridisch oogpunt geen poot om op te staan.

“In deze zaak rijdt het Verenigd Koninkrijk helemaal voor rekening van de Verenigde Staten. Ze gaan daarin erg ver en overtreden probleemloos alle wetten om Julian toch maar te kunnen uitleveren. Kijk naar wat ze tot hiertoe deden: ze kidnapten hem en sluiten hem zonder vorm van proces jarenlang op.”

Assange is een politiek gevangene?

MORIS: “Zeker. Hij is het slachtoffer van verschillende misdaden gepleegd door zowel de VS als het VK. De politie kidnapte hem uit de Equadoriaanse ambassade nadat Equador op een compleet illegale manier zijn asiel introk. Op het moment dat Julian te horen kreeg dat ze hem zijn statuut afnamen, werd hij al de ambassade uitgesleept. Ik kan een hele litanie aan criminele daden tegen mijn man opsommen.

“In september vorig jaar publiceerde Yahoo News een diepgravend artikel naar de plannen van de CIA om Julian fysiek uit te schakelen. Dat was geen complottheorie maar een gedegen stuk onderzoeksjournalistiek dat putte uit een dertigtal bronnen over de periode dat Donald Trumps buitenlandminister Mike Pompeo directeur van de CIA was. Daaruit blijkt dat Pompeo geobsedeerd was door Julian en WikiLeaks. Hij kon nooit verteren dat WikiLeaks meteen na het aantreden van Trump geheime documenten publiceerde die aantoonden dat de CIA Franse politieke partijen infiltreerde tijdens de verkiezingen van 2012. Pompeo werd nog pissiger op Julian nadat WikiLeaks op 7 maart 2017 vertrouwelijke CIA-documenten onder de codenaam ‘Vault 7’ op het net gooide. Die leverden het bewijs dat het overgrote deel van door de CIA ontwikkelde hacking-tools en malware, online op de zwarte markt verhandeld werd. Dat ging dan over tools waarmee ze vanop afstand de controle over auto’s konden overnemen. Of waarmee ze smart-tv’s en smartphones konden hacken en inschakelen als afluisterapparatuur. Maar ook over instrumenten waarmee ze sporen van inbraken in computers en servers konden wissen. Of waarmee ze hackings in andermans schoenen konden schuiven.”

Over al die onlinespionagetools was de CIA de controle kwijt?

MORIS: “Totaal. De klokkeluider die al die informatie aan WikiLeaks bezorgde, zat er middenin en maakte zich daar grote zorgen over. WikiLeaks lekte de tools niet, maar wel de documenten die bewezen dat ze vrij te koop waren op het net. Dankzij de ‘Vault 7’-lekken konden producenten als Apple en Samsung hun software repareren en beveiligen. Maar Mike Pompeo ging er van over de rooie en besloot tot een kruistocht tegen Julian en WikiLeaks.”

Het werd iets persoonlijks?

MORIS: “Zonder twijfel. Het Yahoo News-artikel van 26 september 2021 beschrijft gedetailleerd hoe Pompeo aan de CIA de opdracht gaf om verschillende scenario’s uit te tekenen om Julian uit de weg te ruimen. Ze maakten concrete plannen om hem te kidnappen, af te voeren naar een geheime CIA-gevangenis of black site én te vermoorden. Ze tekenden ook een desinformatiecampagne uit om Julian en WikiLeaks in diskrediet te brengen.

“In de aanloop naar Julians arrestatie hebben ze die strategie helemaal ontvouwd: het ene na het andere bullshitverhaal werd de wereld ingestuurd. Eén van die verhalen was de zogenaamde scoop op de voorpagina van The Guardian in november 2018 dat Julian in de Ecuadoriaanse ambassade geheime besprekingen voerde met Trumps voormalige campagnemanager Paul Manafort. Zowel Manafort als Julian ontkenden die besprekingen, tóch ging The Guardian over tot publicatie. Tot vandaag vind ik dat een smet op de reputatie van die krant; ze liet zich toen door Pompeo en de CIA bespelen. Zo hielp The Guardian mee aan het vernietigen van Julians reputatie zodat hij makkelijker gearresteerd kon worden. Ik ken Julian door en door en kan u verzekeren: al die aanvallen op Julians karakter zijn ongegrond.”

Volgens sommigen is Julian Assange een narcist die WikiLeaks gebruikte voor zijn eigen eer en glorie.

MORIS: “Dat is absurd, want jarenlang kwam Julian er niet publiek voor uit dat hij de stichter van WikiLeaks is. Natuurlijk kreeg hij in de loop der jaren zeer veel vijanden. Gedeeltelijk is dat een gevolg van het WikiLeaks-model waarvan mediakritiek een vast onderdeel is. WikiLeaks wordt onterecht voorgesteld als een website die ruwe, ongefilterde informatie de wereld instuurt.”

En die daardoor soms de levens van mensen in gevaar brengt.

MORIS: “Nu echoot u het Pentagon, na de publicatie van de Afghaanse oorlogsdagboeken in 2010. Wat onzin was, want 15.000 documenten met gevoelige informatie werden toen door WikiLeaks juist níet gepubliceerd om geen mensenlevens in gevaar te brengen.

“WikiLeaks dumpte nooit zomaar data; er werd altijd moeite gedaan om mensen te beschermen. Wat WikiLeaks wel doet, is analyseren en verifiëren. Julian pleit voor ‘wetenschappelijke journalistiek’. Volgens hem kan de journalistiek alleen het kwaliteitsniveau van de wetenschap benaderen als journalisten bereid zijn zich te onderwerpen aan peerreview, aan toetsing door collega’s. De zogenaamd ‘grote media’ vonden dat een bedreiging, zeker ten tijde van hun verslaggeving over de oorlogen in Afghanistan en Irak. WikiLeaks oogste het ene succes na het andere en dat vonden zij niet leuk.

“Julian was een outsider die dankzij WikiLeaks meer invloed kreeg dan The New York Times en The Guardian. WikiLeaks werd synoniem voor: ‘betrouwbare informatie’. Klassieke media stonden op dat moment door de digitalisering zwaar onder druk. Julian was bang dat hun tanende levensvatbaarheid ook hun geloofwaardigheid zou aantasten. Het is dus niet zo verwonderlijk dat hij toen in de mainstreammedia in sneltreinvaart vijanden maakte.

“Maar afgezien van alles wat er in het verleden tussen The New York Times, The Guardian, The Washington Post en Julian misliep: vandaag vormen àlle media één front in het verzet tegen Julians uitlevering aan de VS.”

Omdat ze ondanks alle meningsverschillen Julian Assange als een journalist beschouwen?

MORIS: “In 2013 besloot het Amerikaanse departement van Justitie na drie jaar onderzoek om Julian niet te vervolgen voor de publicatie van door Chelsea Manning gelekte documenten. Het was tot de conclusie gekomen dat Julian zich ten opzichte van Manning gedragen had zoals een journalist tegenover een bron. Justitie was bang voor een cascade aan vervolgingen, want als ze WikiLeaks en Assange voor de rechter sleurde, moest ze dat ook doen met The New York Times, The Washington Post en The Guardian. Die hadden de documenten van Manning immers mee gepubliceerd. Justitie stelde toen letterlijk: ‘Julian Assange is geen hacker, maar een uitgever.’ Tot vandaag blijft die stelling overeind. Toch willen de Amerikanen hem nu uitgeleverd zien zodat ze hem tot 175 jaar gevangenisstraf kunnen veroordelen. Wat alleen maar bevestigt dat Julian een politiek gevangene is. Ik ontken niet dat hij de voorbije jaren veel mensen boos maakte. Alleen is dat geen misdaad.”

In 2015 sloeg de vonk tussen u en Assange over. Een geheim liefdesleven in een ambassade vol camera’s; dat moet niet eenvoudig geweest zijn. Want Julian werd bespioneerd?

MORIS: “De eerste twee jaar viel dat nog mee. Het échte gespioneer begon in 2017 door een Spaanse beveiligingsfirma die werkte in opdracht van de CIA. Ze volgden me ook buiten de ambassade. Er werden zaken gestolen en er werd ingebroken in kantoren, zoals dat van Baltasar Garzon. Van die inbraak bestaat beeldmateriaal. Julians vergaderingen met zijn advocaten in de ambassade werden zonder hun medeweten opgenomen. Op een keer vonden ze opnameapparatuur, verborgen onder een brandblusser. Er hingen overal camera’s, zowel duidelijk zichtbaar als weggestopt.”

Ook in Julians kamer?

MORIS: “Zeker weten we dat niet, maar er zijn vermoedens en aanwijzingen dat ze hem ook daar in de gaten hielden. De Spaanse politie heeft een deel van het spionagemateriaal in handen en voert onderzoek naar die door de CIA gefinancierde beveiligingsfirma.”

Jullie kregen in het grootste geheim ook twee kinderen.

MORIS: “Gabriel en Max zijn nog klein, maar ik weet niet hoelang ze nog hun vader zullen hebben. Een paar maanden? Een jaar? Ik weet niet of ze hem ooit nog zullen terugzien. De jongste is pas drie. De oudste is geboren toen Julian in de ambassade leefde. Onze zonen hebben hun papa nooit bewust buiten de muren van de gevangenis meegemaakt.”

Zo te horen investeerde de CIA heel wat geld in uw man.

MORIS: “Dat is een gevolg van die persoonlijke obsessie van ex-CIA-directeur Mike Pompeo. De Ecuadoriaanse ambassade werd de speeltuin van de CIA. Het is toch ongelooflijk dat de Amerikaanse geheime dienst gewoon haar gang mocht gaan in een ambassade in het centrum van Londen? Dat CIA-spionnen er rustig konden overleggen of ze die politiek vluchteling in de ambassade van Equador zouden vermoorden of ontvoeren?”

Hebt u contact met de Britse regering?

MORIS: “Geen enkele minister wil me ontvangen. Weet u wat het probleem is? Toen Julian van Equador asiel kreeg, voelde de toenmalige Britse regering zich voor het oog van de wereld vernederd. Want de Equadoriaanse overheid stelde dat Julian in Engeland politiek vervolgd werd, dat zijn fysieke integriteit op het spel stond en dat hij het risico liep om gefolterd te worden.

“In 2012 concludeerde Juan Mendez, de toenmalige VN-rapporteur over foltering, na een 14 maanden durend onderzoek dat Chelsea Manning, toen nog Bradley, in gevangenschap gefolterd werd. Volgens de VN-rapporteur was ze het slachtoffer van een wrede, onmenselijke behandeling. Equador hield er rekening mee dat Julian na uitlevering naar de VS aan dezelfde behandeling onderworpen zou worden.

“President Obama volgde de redenering van zijn ministerie van Justitie: Julian kon niet vervolgd worden omdat hij een uitgever en journalist is. Opvolger Donald Trump veranderde onder invloed van Mike Pompeo het geweer radicaal van schouder. Zij gingen maar al te graag achter een uitgever en journalist aan. Zij beschouwden de opsluiting en veroordeling van Julian als een precedent om nog andere journalisten en uitgevers te kunnen aanpakken.”

En president Joe Biden?

MORIS: “Hij zet dat beleid van Trump voorlopig gewoon voort. Weet u wat ik zo schokkend vind? Dat Pompeo en de CIA het niet enkel op Julian gemunt hadden, maar ook plannen smeedden om andere journalisten in de EU fysiek uit te schakelen. Medestanders van Julian die uit pure wraak op een hitlist gezet werden. We weten met zekerheid dat de beveilingsfirma in de Equadoriaanse ambassade manieren zocht om Julian te vergiftigen.”

Hebt u daar bewijzen voor?

MORIS: “Een klokkenluider uit dat bedrijf heeft dat verklaard. Ze maakten concrete plannen om Julians voedsel te vergiftigen. Uiteindelijk deden ze het niet omdat ze bang waren dat er een camera in Julians ijskast hing.

“De voormalige Ecuadoriaanse president Rafael Correa was Julian gunstig gezind. Opvolger Lenin Moreno kon mijn mans bloed drinken. Zijn regering werkte volledig mee met de Amerikanen. Moreno gaf hen zelfs toestemming om de diplomaten uit de ambassade te ondervragen over Julians handel en wandel. Eén van die vragen was: ‘Waar slaapt hij?’ Ze toonden een plattegrond van de ambassade. ‘Duidt aan waar zijn bed staat.’ Waarom wilde de Amerikaanse overheid weten waar Julian sliep?

“Ik praat daar nu heel gewoon over, terwijl het zo sinister is. (stilte) Julian legde via WikiLeaks misdadige activiteiten van staten bloot, zoals foltering en schending van mensenrechten. Het gevolg is dat hij nu zelf slachtoffer is van exact dezelfde misdaden. Hij is een geaccrediteerde journalist. Als hij wordt uitgeleverd, is geen enkele journalist nog veilig. Dan kunnen ze ook u laten oppakken als u iets schrijft wat hen niet zint. Als de VS met hun First Amendment en freedom of speech al zoveel over heeft om Julian uit te schakelen, bestaat persvrijheid in werkelijkheid toch niet meer? Dan krijgen àlle regimes toch vrij spel om àlle journalisten achter de tralies te draaien?”

Wordt u nu in de gaten gehouden?

MORIS: “Zeker. Ze hoeven me daarvoor zelfs niet in levende lijve te volgen. Via mijn telefoon kennen ze mijn hele handel en wandel. Ik draag ze gewoon mee in mijn handtas. (vermoeid lachje)”

© Jan Stevens

%d bloggers liken dit: