De onderwereld van het internet

U vindt dat het internet vaak op een open riool lijkt? Wacht tot u kennis maakt met Freenet, een onverwoestbare virtuele onderwereld waar volkomen anoniem aanslagen kunnen worden bekokstoofd, kinderporno kan worden gedownload en vriendschap kan worden gesloten met terroristen, negationisten en neonazi’s. Welkom in de beerput van het internet.

Eind 2008 lanceert gebruiker ‘aitf’ een oproep op het Freenet Message System, het forum van Freenet. “Ik ben op zoek naar gelijkgestemden. Sinds hun geboorte hebben mijn vrouw en ik seks met onze drie kinderen (twee jongens en een meisje). We hebben hen nooit ergens toe gedwongen. Meestal nemen zij het initiatief om te beginnen ‘spelen’.”

‘Aitf’ beklemtoont dat hij niet op zoek is naar foto’s of filmpjes, maar dat hij alleen ervaringen wil uitwisselen. Dezelfde dag nog heeft hij prijs: ene ‘pornhunter’ vraagt geïnteresseerd of ‘aitf’ alleen orale seks met zijn kinderen heeft, of hen ook penetreert. “Oraal is goed voor de kleintjes”, antwoordt ‘aitf’. “Van zodra ze oud genoeg zijn, penetreren we hen. Kinderen zijn trouwens dol op anaal, zeker als je hen helpt en niet dwingt. Tot hun achtste gebruikten we alleen dildo’s of onze vingers. Ik heb me laten steriliseren. Het probleem is dat de jongens ook met hun zus van bil gaan. Van zodra ze 11 is, geven we haar de pil. Vrijdag- of zaterdagavond is bij ons altijd ‘Family Time’.”

Op hetzelfde forum biedt ene ‘Naphtala’ zijn collectie kinderporno aan zijn vrienden ‘DawgDayz’ en ‘majs’ aan. “Ik raak nooit uitgekeken op deze jonge, mooie lijven die elkaar ontdekken”, schrijft hij er verlekkerd bij. Een paar muisklikken verder etaleert een zekere Adolf Hitler zijn complete ‘Preteen Collection’: duizend foto’s van volledig herkenbare prille jongens en meisjes die gemolesteerd worden door vaak onherkenbare volwassenen. Met ondertitels die niets aan de verbeelding overlaten: ‘7 yrs sex with dad’, ‘Fucking my 5 yo daughter’, ‘ped 13 yr old teen fucking men (HOT PICTURE)’, ‘dad rapes 11 yo daughter’s cunt.’

Darkweb

Het eenvoudig te installeren, volstrekt anonieme en onuitroeibare Freenet is het geesteskind van Ian Clarke (29), een Ierse informaticus die vandaag vanuit Austin in Texas een softwarebedrijf runt. Midden jaren negentig koesterde hij als piepjonge student een wilde droom: hij wou een nieuwe variant van het internet ontwerpen waar iedereen ongestoord en anoniem zijn gang kon gaan. “Er heerste toen nog veel enthousiasme over het ‘revolutionaire’ medium internet”, zegt hij. “Veel naïevelingen geloofden domweg dat het internet een anarchie was die door niemand gecontroleerd kon worden. Het wereldwijde web stamt uit de jaren zeventig en is gefundeerd op een open systeem, ontworpen door en voor academici. Zij lagen niet wakker van hackers of buitenstaanders die wel eens geïnteresseerd zouden kunnen zijn in andermans e-mail. Daardoor is het doodsimpel om te bespieden wat mensen virtueel uitspoken. Er is de voorbije jaren een beetje aan het wereldwijde web gesleuteld, maar toch is het nog altijd zo lek als een vergiet. Wie surft, laat overal sporen na. Alles wordt geregistreerd. Je anonimiteit en privacy liggen voor iedereen te grabbel, tenzij je heel voorzichtig bent en gebruik maakt van cryptografie. Zeker na 9/11 houdt Big Brother elke internetgebruiker nauwlettend in de gaten. Ik ben voorstander van het absolute recht op vrije meningsuiting. Maar dan is het noodzakelijk dat mensen zonder enige controle van buitenaf en volledig anoniem hun ei kwijt kunnen.”

Tijdens zijn studies artificiële intelligentie aan de Universiteit van Edinburgh, begon Ian Clarke te werken aan de software voor Freenet. “Ik presenteerde het in 1999 als eindwerk. Mijn proffen reageerden nogal lauw.” In 2000 zette Clarke het eerste downloadprogramma voor Freenet gratis op het internet. Bijna tien jaar later is het programma miljoenen keren gedownload. “Door de anonimiteit is het lastig om het aantal hardcoregebruikers te bepalen. Ruw geschat zullen het er wereldwijd een paar tienduizenden zijn, waaronder ongetwijfeld ook heel wat Belgen.”

Anno 2009 is Freenet het favoriete speelterrein van pedofielen, neonazi’s, negationisten, criminelen en terroristen. Sommige gebruikers spreken niet voor niets op hun sites liefkozend over het ‘darkweb’. Maar ook pedojagers kunnen er zich ongestoord uitleven. Op de site ‘Busted Pedos’ kunnen ze namen, adressen en foto’s van vermeende pedofielen posten. Freenet garandeert elke gebruiker volstrekte ‘veiligheid’ en anonimiteit. De installatie is kinderspel: het startprogramma van op het internet downloaden duurt een paar minuten en draait op elke doorsnee thuiscomputer. Ian Clarke: “Freenet werkt niet met centrale servers en is totaal anders geconstrueerd dan het reguliere internet. Heb je ooit een mierenplaag in huis gehad? Dan weet je dat het verdomd lastig is om er verlost van te geraken. Je kunt de hele godganse dag die mieren proberen vertrappelen; ’s anderendaags zijn ze er weer. Met meer dan ooit tevoren. Freenet is net als een kolonie mieren. Op het gewone internet kun je van elke website bepalen waar de server zich bevindt en kan probleemloos alle data getraceerd worden. Op Freenet hebben de data geen fysieke locatie: ze zijn voortdurend in beweging tussen de computers van alle gebruikers. De informatie ligt versplinterd over het hele net. Het is onmogelijk om een gebruiker en verspreider van informatie op te sporen, tenzij iemand in zijn huis inbreekt en verklikkerapparatuur in zijn computer installeert. Of tenzij je zo dom bent om zelf je naam op het net bekend te maken. Het enige minpunt is dat Freenet soms traag werkt. Dat is het gevolg van alle voorzorgen die genomen zijn om de identiteit van de gebruikers te coderen en verdoezelen. Maar naarmate je Freenet meer gebruikt, wordt het sneller. Regelmatige Freenetsurfers ondervinden bijna geen hinder meer van die traagheid. Ze kunnen zonder enige restrictie en totaal anoniem filmpjes posten op Freetube, hun eigen flog (Freenetblog – JS) uitbouwen, ontraceerbaar mailen via Freemail, anoniem bestanden up- en downloaden en contacten onderhouden via de fora Frost en Freenet Message System. Gegarandeerd zonder kans op betrapping.”

36.000 dollar steun van Google

Ian Clarke stelt Freenet graag voor als het favoriete, veilige communicatiemiddel voor opposanten in dictaturen als China of Iran. “De Chinese regering heeft onze downloadpagina op internet geblokkeerd. De opposanten sturen nu links door naar hun vrienden waardoor ze toch op Freenet geraken. We hebben tot hiertoe nog geen problemen gehad met Westerse regeringen. Integendeel, we zijn zelfs in onderhandeling met de Amerikaanse regering om een financiële bijdrage voor Freenet los te weken. De overheid zal dan een project steunen waar ze totaal geen vat op heeft. (lacht) Google heeft ons onlangs 36.000 dollar geschonken. Niet spontaan, ik heb het hen zelf gevraagd.”

Met die schenking helpt Google niet alleen de Chinese opposanten aan een veilig communicatiemiddel, maar financiert het bedrijf meteen ook mee de verspreiding van kinderporno. En dat niet alleen: als vrijplaats voor neonazi’s, telt Freenet heel wat flogs die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten. Zoals het rijkelijk geïllustreerde‘Flog von AdolfHitlerFan. Politische unkorrekte, aber belanglose Gedanken’. Daarnaast herbergt Freenet ook een flink uitgebouwde negationistische bibliotheek, met als ‘kroonjuweel’ het verzameld werk van de notoire Amerikaanse professor en Holocaustontkenner Arthur R. Butz. Als de Amerikaanse regering besluit om Freenet daadwerkelijk te subsidiëren, zal ze een veilig en anoniem platform helpen bieden aan maffiosi van allerlei pluimage. Zo wordt Freenet intensief gebruikt als ‘download area’ door ‘The Russian Business Network’; een Russisch misdaadsyndicaat gespecialiseerd in online diefstal op het reguliere net. Maar Freenet is ook het anonieme communicatie-, documentatie- en informatiecentrum voor extreem rechtse would-be terroristen en voor islamisten en jihadisten. Ze vinden er up-to-date handleidingen zoals The Terrorist’s Handbook, The Mujahideen Poisons Handbook of The Unabomber Manifesto.

Ian Clarke wast zijn handen in onschuld. “Ik ontken niet dat er onfrisse figuren op Freenet actief zijn. Dat is onvermijdelijk. Elk systeem dat vrijheid promoot, trekt individuen aan die daar misbruik van maken. Moeten we daarom Freenet opdoeken? Als iemand jou neersteekt met een mes, heeft het toch geen zin om de messenfabrikant te vervolgen? Dat zou belachelijk zijn. De vrijheid om ongestoord te communiceren, is fundamenteel voor de democratie. Het is mogelijk dat terroristen informatie via Freenet verspreiden, of elkaar via Freenet ontmoeten. Maar wat is een terrorist? De mensen die ooit de VS gesticht hebben, waren terroristen in de ogen van de Britse monarchie. Nu noemen we hen vrijheidstrijders. Ik heb zelf geen enkele interesse in memorabilia van de Tweede Wereldoorlog en ik vind racisme walgelijk. De beste manier om neonazi’s en negationisten te bestrijden, is hen bestoken met tegenargumenten in plaats van hen te censureren.”

Verdient Clarke geld aan zijn Freenet? “Geen cent. Het is pure liefdadigheid. Met de donaties van individuen en organisaties betalen we het loon van een fullttime informaticus. We controleren niet waar het geld vandaan komt. In dat opzicht zijn we zoals Amerikaanse politici: elke cent nemen we aan. No questions asked.”

In Frankrijk wordt volop aan een wet gewerkt die het illegaal downloaden van auteursrechtelijk beschermd materiaal streng zal bestraffen. Elke Fransman die voor de derde keer betrapt wordt op illegaal downloaden, zal in de toekomst definitief van het internet worden afgesloten. Het gevolg is dat Freenet er de laatste maanden veel jonge Franstalige gebruikers bij gekregen heeft. Wat als ze in contact komen met kinderporno en pedofielen? Ian Clarke: “Pedofielen maken ook gebruik van de gewone post. Als Freenet ooit verdwijnt, zal de handel in kinderporno blijven bestaan. Of moeten we dan ook de post sluiten? Of alle brieven openen en controleren? Ik heb vage geruchten gehoord over rechercheurs die deel zouden nemen aan fora op Freenet, in de hoop om zo een paar pedofielen te strikken. Ze proberen de pedo’s ertoe te verleiden om hun identiteit vrij te geven. Ik denk niet dat het tot hiertoe gelukt is. Door de totale anonimiteit leent Freenet zich uitstekend voor het illegaal downloaden van films of muziek, al maken we daar geen reclame voor. Freenet is niet kwetsbaar zoals peer to peernetwerken à la BitTorrent. De muziekindustrie zal nooit gebruikers van Freenet kunnen vervolgen. In Amerika en Groot-Brittannië hebben auteursrechtmaatschappijen kinderen zwaar laten boeten voor een paar liedjes die ze illegaal gedownload hadden. Afschuwelijk. Dat zal je niet overkomen als je Freenet volgens de regels van het spel gebruikt. Of er ooit pogingen ondernomen zijn om mij te vervolgen? Nee. Ik denk niet dat iemand mij iets kan aanwrijven. Ik roep niemand op om illegaal te downloaden, of om Freenet voor criminele doeleinden te gebruiken. Zelfs als ik ooit vervolgd word, zal dat nog geen zoden aan de dijk brengen. Ik controleer Freenet niet. Als ik morgen omvergereden word, blijft het gewoon verder bestaan. Freenet is als een zwerm vogels. Niemand controleert het; niemand kan het sluiten. Tenzij het hele internet wordt platgelegd.”

E-cops

Op de Computer Crime Unit van de federale politie is Freenet een nobele onbekende. “We hebben geen dossier tegen het netwerk lopen”, zegt hoofdcommissaris en diensthoofd Luc Beirens. “Dat kunnen we pas opstarten als iemand klacht indient via onze website ecops. Al zitten we niet op werk te wachten – we hebben onze handen meer dan vol. Als we er in slagen om de aanbieders of gebruikers van kinderporno of andere criminelen op te sporen, hangt het van het parket af of er vervolgd wordt.”

Volgens ontwerper Ian Clarke zijn de Freenetgebruikers totaal anoniem en kan het netwerk niet opgedoekt worden.

“Encryptie, het coderen van digitale gegevens, is in België vrij. Als Freenet er zogezegd in naam van de Freedom of Speech daadwerkelijk in slaagt om alle gegevens van de gebruikers te coderen en te versluieren, wordt het moeilijk. De enige optie is dan dat er eerst aan de wetgeving rond encryptie gesleuteld wordt, maar dat is een taak voor het parlement.”

Gezellig chatten onder pedofielen

Een rustige zondagnacht. Freenetgebruiker en kindervriend Falafel chat met de geïnteresseerde Naphtala over zijn ‘coming out’.

Falafel: Ik wist als tiener al wat ik graag had, en ik denk niet dat er een moment was waarop ik een ‘ingewijde’ werd. (…) Vandaag zeg ik: ik hou van kinderen! Letterlijk.

Naphtala: De meeste mensen houden van kinderen, zeker als het die van henzelf zijn. Met ‘letterlijk’ bedoel je ‘seksueel’?

Falafel: Met letterlijk bedoel ik dat ik om hen geef en dat ik ze zeker geen pijn wil doen, echte liefde is niet egoïstisch.

Naphtala: Oké, maar als ik tegen mijn lief zeg dat ik haar graag zie, wil dat ook zeggen dat ik om haar geef en dat ik haar geen pijn wil doen. Maar er is altijd die seksuele aantrekking die bij mij meer primitief en egoïstisch is. De liefde voor mijn moeder is helemaal anders. Liefde dekt verschillende ladingen. Misschien moeten we het omschrijven als een ‘fetish’? Sommige mensen worden geil door rubberen kledij of hoge hakken, jij door kinderen? Je wil hen niet als persoon neuken maar als object?

Falafel: Misschien, maar ik ken niets van fetisjen en misschien weet ik zelfs niet wat me in hen aantrekt. Maar ik word graag op hen verliefd, en natuurlijk zijn die eerste ogenblikken fantastisch, maar ik speel en praat ook graag met hen.

(…) De eerste keer dat ik het aan iemand vertelde, was aan een meisje dat ik amper kende.

Naphtala: Hoe deed je dat dan? En wat was haar antwoord?

Falafel: Ik zei haar: ‘Ik val op kinderen’, nadat ik haar gezegd dat ik een geheim had dat ik met niemand kon delen, waarop zij allerlei mogelijkheden begon op te sommen, inclusief pedofilie. (…) Ze was opgelucht toen ze het hoorde (…) Ik heb toen een paar experimenten met haar geprobeerd, zoals haar kleine nichtje verleiden, en ze reageerde daar nogal flauw op. Ik dacht eerst dat ze jaloers was, maar blijkbaar had ik voor haar een grens overschreden.

(…) Ik neuk geen kinderen jonger dan vijf, dat zal ik nooit doen. Maar de vraag is natuurlijk, wat is een seksuele relatie? Er lopen zoveel gestoorde mensen rond. Je begrijpt soms niet hoe het mogelijk is dat de wereld blijft draaien met al die geschifte mensen. (…) Als de meisjes erg jong zijn, kun je ze niet penetreren, maar dat wil niet zeggen dat meisjes van vijf nare herinneringen aan een masturbatiesessie moeten overhouden.

(…) Ik neuk nooit kinderen onder 11 of 12. (…) En ja, in de toekomst wil ik zelf ook kinderen.

Naphtala: Ga je dan ook seksueel contact met hen hebben? Of is incest een taboe voor jou?

Falafel: Je moet beseffen dat ik ook maar een mens ben, en niet anders dan jou. (…)

Naphtala: Laat me raden: kom je uit Nederland?

©Jan Stevens

Advertenties

Ondertussen in Burcht…

Van zijn vijfde tot zijn zestiende was Marcel Van Der Vloet het favoriete speeltje van Burchtse pedofielen. Op zijn zeventiende verwekte hij een kind bij een getrouwde vrouw. Achttien jaar later kwam de toen achttienjarige Oscar Segers bij hem inwonen. Vanuit hun huis ‘soigneert’ gigolo en worstelkampioen Oscar de vrouwtjes. “Toch denkt heel Burcht en omstreken dat wij een homokoppel zijn. Ze moesten eens weten.”

Een zwoele herfstochtend. Marcel Van Der Vloet (65) en Oscar Segers (47) zitten broederlijk naast elkaar in de gelagzaal annex living van hun huis Den Yzer in de Kloosterstraat in Burcht: een jonggepensioneerde naast een (niet meer zo) jonge blonde oppergod. Marcel Van Der Vloet was in een vorig leven nationaal secretaris van wijlen de libertijnse partij ROSSEM; Oscar Segers was ooit wereldkampioen worstelen en is nu bodybuilder, stripper en gigolo – “bekend van Jambers en Goedele”. In de hal staan paletten vol boeken. Tweeduizend exemplaren van Marcels autobiografie Het bloot van toen; het relaas van de eerste negentien jaren van zijn bewogen leven in Burcht. “Zoals ik het beschreven heb, was het”, zegt Marcel. “Alleen sommige namen heb ik veranderd.”

Schoon jongetje

Een rijhuis in de binnenstad van Antwerpen, juni 1947. “De dikke, vriendelijke mijnheer had me uitgekleed. Ik stond bloot in het midden van de kamer. Er schenen lichten. Gele, groene en rode. Een man vroeg me om naar daar en daar te kijken. Ik zag vanuit mijn ooghoek hoe hij in een bruin peertje aan een draad kneep. Ik mocht van alles doen. Met mijn handjes in mijn nekje, mijn vuistjes in mijn zij. Ik mocht zelfs mijn fluitje vasthouden. Met een handje en dan met beide. Het enige wat niet mocht was met mijn rug naar die meneer gaan staan. Dan kneep hij niet in zijn bruine peer.” – uit: Het bloot van toen.

In 1947 sloot de moeder van de toen vijfjarige Marcel Van Der Vloet een deal met een paar ‘Amerikanen’ van een ‘reclamebureau’. Van Der Vloet: “Ik had vlasblonde krullen en een fijn gezichtje. Iedereen noemde me een ‘schoon jongetje’. Moeder paradeerde graag rond met mij, maar ik vond dat niet leuk. Op een dag stonden die kerels in onze bakkerij in Burcht. Ze draaiden moeder rond hun vinger en maakten haar wijs dat ze veel geld aan mij kon verdienen. ‘Reclamefotografie is dé toekomst!’ In ruil voor centen wilden ze me in nieuwe kleren stoppen en reclamefoto’s van me nemen. We zijn maar één keer moeten gaan – voor ‘proefopnames’. Ik weet niet meer waar die fotostudio precies was; ik weet wel dat we met de bus door de tunnel – de konijnenpijp – reden. Dat vond ik fantastisch. Al die ronde oranje lichten tegen de muur. Na de fotosessie hebben ze ons nog blikken koekendozen bezorgd waar een ‘reclamefoto’ van mij op gedrukt stond. Een foto met mijn kleren aan. De naaktfoto’s trokken ze snel voor mijn moeder terug binnen kwam. Ze stond in de gang; ik kon de hele tijd haar stem horen.”

Het strand van het Galgenweel op Linkeroever, juli 1954. “De onderpastoor ging rechtop zitten. Hij drukte met de hand op de kont van mijn elfjarige vriend Luc, nam met de andere een handvol wit, fijn zand en liet het tussen Lucs billen vloeien. Het duurde eeuwen voor zijn hand leeg was. Dan plaatste hij zijn grote wijsvinger in het midden van het hoopje zand en duwde zijn vinger traag in Luc zijn kontgaatje. Nog eens en nog eens. ‘Het zand is de Calvarieberg’, sprak de onderpastoor plechtig. ‘Nu brengen we de Calvarieberg, waarop de zoon van god geleden heeft en gestorven is, diep in je lichaam. Opdat je ook deel zou uitmaken van het lijden van de heer.'” – uit: Het bloot van toen.

Van 149 tot 1960 was Frans De Meersman (1911-1994) onderpastoor van Burcht. Van 1967 tot 1977 was hij er pastoor. E.H. De Meersman was wild van jonge jongetjes. Hoeveel Burchtse jongens als Luc heeft hij in zijn carrière gemolesteerd? Van Der Vloet: “Dat weet ik niet. Ik weet wel dat hij zijn interesse in jongens verloor na hun plechtige communie. Wij durfden thuis niets te zeggen, ook al was mijnheer de onderpastoor een sadist. Later, toen ik volwassen was, heb ik vaak gedacht: ‘Waarom heb ik dat toen niet naar buiten gebracht?’ Nu, na Dutroux, pikt niemand dat nog. Maar toen… 85% van de mensen stemden op de CVP. Het woord van de pastoor was wet. Hij dirigeerde al die grote vrome katholieke huishoudens. Op zeker moment is die onderpastoor uit mijn gezichtsveld verdwenen, en ik heb er verder geen onderzoek naar gedaan. Misschien omdat ik bang was van hem.”

Burcht, december 1954. “Ik mocht op vakantie bij pa Jean, de schoonvader van mijn zus.(…) Pa Jean zelf had mij naar boven gebracht. ‘Ik kom bij je liggen’, fluisterde hij. ‘Het bed is toch veel te groot voor zo’n kleine jongen. Wat ben je toch zacht. Niet één haartje staat er op je schitterende lijfje. Schoon is dat.'” – uit: Het bloot van toen.

Marcel Van Der Vloet: “Mijn zus heeft altijd geweten dat haar schoonvader niet met zijn fikken van de jongens kon blijven. Ik ben haar gaan opzoeken toen mijn boek bijna af was. ‘Pa Jean heeft me als jongetje van twaalf misbruikt’, zei ik haar. ‘Ja, wij wisten dat hij zot was van jongetjes’, repliceerde ze. Het was alsof ik het in Keulen hoorde donderen. Hoe kun je nu een kleine jongen willens wetens op vakantie sturen bij een pedofiel?

Ik zin niet op wraak. Waarom zou ik? Wat brengt dat op? Stel je voor dat ik een groot schandaal over die pastoor ontketen. Wie heeft daar baat bij? Het kwaad dat die kerels aangericht hebben, kun je toch niet meer herstellen. Ik vraag me wel af waarom ik dat allemaal moest meemaken? Want pa Jean en de onderpastoor waren niet de enigen.”

De verloren zoon

Burcht, feestmarkt 1960. “Die 10e januari 1960. Een dag die 38 weken of 267 dagen vooraf ging aan die andere datum, die mij opzettelijk niet werd meegedeeld. Pas jaren later zou ik die te weten komen.” – uit: Het bloot van toen.

De eerste zondag na Driekoningen is het feest in Burcht. Dan staat het marktplein afgeladen vol met markt- en foorkramen. Op de kermis van 1960 raakte de zeventienjarige Marcel Van Der Vloet aan de praat met de pasgetrouwde, vijf jaar oudere Maria. Ze vertelde over haar man – een beroepsmilitair met losse handjes, en zocht troost in de armen van Marcel. Van Der Vloet: “Van het een kwam het ander. Een half jaar later zag ik haar terug in een winkel. Ze zag er onverzorgd en moe uit. Ik vroeg of ze ziek was. Toen pas zag ik haar dikke buik. Ze was zwanger. Ik vroeg of het kind van mij was. ‘Ik weet het niet’, zei ze. ‘Ik weet alleen dat ik getrouwd ben en dat niemand het hoeft te weten. Het is beter dat we erover zwijgen.'”

Marcel Van Der Vloet verloor Maria uit het oog. Een paar jaar later trouwde hij met iemand anders. Samen kregen ze een zoon. De Van Der Vloets leidden het leven van een doorsnee gezin. Tot in 1978 Oscar Segers – Maria’s oudste zoon – radeloos op hun drempel stond. Oscar Segers: “Ik had voortdurend ruzie met mijn ‘officiële’ vader. Hij was een ongelooflijk gewelddadige alcoholist. Als mijn broer slechte punten had, sleurde hij hem mee naar de slaapkamer om hem af te rossen met zijn riem. Dan stampte ik de deur in, want ik kon dat niet verdragen. Als hij mijn moeder sloeg, brulde ik de hele buurt bijeen. Ik heb altijd geprotesteerd. Vanaf mijn tiende ben ik beginnen worstelen. Ik was een natuurtalent, en werd ontzettend sterk. Als hij weer eens door het lint ging, sloeg ik gewoon mijn armen om hem heen en hield hem in bedwang tot hij uitgeraasd was. Dat kon hij niet verkroppen.
“Op mijn achttiende ben ik weggegaan. Mijn moeder was bang dat vader me kapot ging maken en heeft me toen aangeraden om bij Marcel onderdak te zoeken. Vader was woest omdat ik moeder verdedigd had. Op een dag hoorde ik haar kelen. Hij zat met zijn knie op haar. Ik heb hem toen in de zetel gesmeten en afgedreigd: ‘Waag het niet om dat nog eens te doen!’ Toen vloog ik eruit. Vorig jaar is hij gestorven. Hij heeft zich letterlijk dood gezopen.”

Marcel Van Der Vloet: “Toen Oscar bij ons kwam, kreeg hij direct een ander leven. Hij kon zijn capaciteiten als worstelaar ontwikkelen en de hele wereld afreizen. Hij is 34 keer kampioen van België geweest, twee keer wereldkampioen en één keer tweede. We koesteren schitterende herinneringen aan Madrid, Boedapest, Amerika… Oscar won alles; het was plezant om hem zo te zien winnen.”

U was zijn manager?
Marcel Van Der Vloet: “Zijn coach, ja. Rond mijn veertiende heb ik ook een tijdje geworsteld. Ik was vrij goed, maar vocht nooit graag wedstrijden. Oscar heeft nooit anders gekend. Hij was al kampioen van België op zijn elfde en heeft die titel nooit meer afgegeven.”

Wat vonden de inwoners van Burcht ervan dat Oscar bij u kwam wonen?
Marcel: “Die vonden dat erg verdacht. Zelfs nu nog worden er indianenverhalen over ons verteld. Na mijn scheiding in ’88 is het roddelcircuit pas echt op gang gekomen: ‘Die twee venten zijn toch geen familie?’ Jaren lang hebben ze achter onze rug gefluisterd dat we een homokoppel waren. Dat gebeurt nu trouwens nog.”
Oscar Segers: “Eigenlijk had ik al lang dood moeten zijn, want vijftien jaar geleden ging als een lopend vuurtje rond dat ik aids had.”
Marcel: “Het feit dat Oscar vrouwen ontvangt en dat hij daar op tv bij Jambers rond voor uitkwam, heeft aan al dat geroddel geen deugd gedaan. Toen hoorden we voor het eerst dat de goegemeente ons als een homokoppel bestempelde.”

Terwijl jullie eigenlijk vader en zoon zijn. Want Marcel is Oscars ‘officieuze’ vader?
Marcel: “Dat zeg jij. Wie mijn boek leest, en een en ander narekent, kan zelf zijn conclusies trekken.”
Oscar: “We willen daar eigenlijk niet mee te koop lopen. Ik heb daar nog nooit tegen iemand iets over gezegd. Ik wist dat niet toen ik hier in ’78 voor de deur stond. Natuurlijk waren er tijdens de ruzies tussen mijn ouders wel uitspraken, bedekte toespelingen.”
Marcel: “Ik had daar toen ook geen vermoeden van. Maar in de loop van de jaren merk je aan sommige details… Ach, laat ons maar niet teveel in dat potje roeren. Ik wil Maria niet kwetsen.”

Waarom is Oscar dames beginnen ontvangen?
Oscar: “Uit noodzaak. Ik zat middenin die worstelcarrière, moest altijd maar trainen en kon me geen vaste relatie veroorloven. We zijn eerst begonnen met ladies nights. ”
Marcel: “Eigenlijk hadden we dat beter ook stilgehouden, in plaats van er in Jambers mee uit te pakken. Sommige mannen weten immers niet dat hun vrouw naast de pot pist. Het is echt niet onze bedoeling om huishoudens uiteen te trekken, integendeel! Wij lossen hun seksproblemen op.”
Oscar: “Eigenlijk zijn die damesbezoeken een heel goeie oplossing. No strings attached. Ik ben trouwens heel kieskeurig.”
Marcel: “Ja, eerst maken we kennis met het potentiële clientèle. Daarom ook heeft Oscar nooit escort willen doen, want dan word je opgebeld, en wat er achter de deur staat, moet je pakken. Dat heeft hij nooit gewild. Eerst maakt hij hier een afspraak: een beetje blabla met een tasje koffie en een stukje vla. En als het hem aanstaat, wordt het boemboem.”

Was eerwaarde Frans De Meersman een grote kindervriend?

In Het Bloot van toen getuigt Marcel Van Der Vloet dat onderpastoor Frans De Meersman (in zijn boek geeft hij hem het pseudoniem ‘Meerschout’) in de jaren vijftig graag jonge jongetjes molesteerde. Volgens kanunnik-archivaris Ludo Collin van het bisdom van Gent is er bij het bisdom nooit een klacht over De Meersman geweest. “Waarmee ik niet wil zeggen dat er niets gebeurd zou zijn. In 1960 werd De Meersman pastoor in Doel, en in ’67 keerde hij terug naar Burcht, als pastoor. Als er in die tijd klachten over kindermisbruik binnenkwamen, werd de priester in kwestie overgeplaatst naar een klooster in een verre uithoek van het bisdom. Er is niets in De Meersmans carrière dat erop wijst dat er ooit een klacht tegen hem is ingediend. Integendeel, het feit dat hij later pastoor geworden is in hetzelfde Burcht, wijst erop dat hij toen een vlekkeloze reputatie genoot.”

© jan@janstevens.be