Airbags

Op haar eenentwintigste vond Venetia Thompson een baan als junior-broker bij een grote internationale beursmakelaar. Veertien maanden lang was ze ‘one of the lads’. In haar boek Beursbabe vertelt ze vrijuit over het leven van een doorsnee broker in de Londense City. Een leven van geld, seks, drugs en sloten alcohol. Ondanks de kredietcrisis.

 

9 februari 2008. In het Britse tijdschrift Spectator verschijnt van de hand van junior-broker Venetia Thompson een uitgebreid verslag over haar dagelijkse leven op de beursvloer in de Londense City. “In het begin werd ik dagelijks uitgescholden en met cricketballen bekogeld door mijn collega’s”, schrijft ze. “Een zwarte broker werd door iedereen ‘Ferg’ genoemd. Eerst dacht ik dat het een onschuldige bijnaam was. Tot bleek dat het om de verkorte versie ging van Feargal Sharkey – Cockney voor ‘Darkie’ of zwartje.”

In hetzelfde artikel schetst Thompson geen al te fraai beeld van haar rechtstreekse baas, een Amerikaan die ze omschrijft als hebzuchtig en agressief. “Onlangs gooide hij zijn keyboard naar de man die rechtover hem zat, de toetsen vlogen in het rond.” Ze vertelt ook over drankovergoten zakendiners waar ze vier avonden per week moet aan deelnemen, en die steevast eindigen rond het ochtendgloren. “Om zeven uur ’s ochtends zit ik stomdronken van de voorbije nacht terug achter mijn bureau.” Thompsons artikel veroorzaakt heel wat deining in de City. Sommige traders en brokers noemen haar een nestbevuiler, anderen komen anoniem aanzetten met gelijkaardige verhalen. Dezelfde week nog wordt Venetia door haar werkgever BGC Partners ontslagen. Zo komt er een abrupt einde aan haar makelaarscarrière die welgeteld 14 maanden heeft geduurd. Vlak na haar ontslag krijgt ze telefoontjes van andere brokerfirma’s. Thompson: “Ze boden me een job aan. Ik zei telkens weer: ‘Je beseft toch wat ik net gedaan heb?’ Hun antwoord was: ‘Ja, maar we haten BGC en willen dat je nu voor ons komt werken.’ Maar ik wou voor de rest van mijn leven helemaal geen broker zijn. Ik wou schrijver worden.”

Eind januari 2010. De inmiddels vijfentwintigjarige Venetia Thompson heeft net de laatste hand gelegd aan haar boek Beursbabe, waarin ze in ruim driehonderd bladzijden een hallucinant vervolg breit aan het artikel uit Spectator. “Nu vertel ik het hele verhaal. En ik neem geen blad voor de mond.” In Beursbabe schetst Thompson een ontluisterend beeld van de City. Ze schrijft over brokers die in poepchique restaurants samen met hun klanten urenlang zitten te schransen, er flessen Château Rothschild van 600 pond de fles bestellen en er lijnen coke doorjagen. Om vervolgens in de vroege uurtjes van het ene bordeel naar het andere te laveren. Vier nachten op vijf. Venetia deed daar dapper aan mee. “Ik fuifde tot ‘s morgensvroeg. Maar elke ochtend om kwart voor zes liep mijn wekker af, ongeacht hoe laat of vroeg ik in bed lag. Soms werd ik halfnaakt naast mijn bed wakker en kon ik me amper nog iets herinneren van de nacht voordien. Ik was altijd blij als ik het kantoor op Canary Wharf bereikte zonder dat ik in de metro had overgegeven of was omgevallen.”

Airbags

Twee jaar na haar vertrek bij BGC Partners heeft Venetia nog steeds heimwee naar haar collega’s en hun lompe en seksistische opmerkingen. Zelfs al bedachten ze haar omwille van haar stevige boezem met de bijnaam ‘Airbags’. “Ik mis die kerels en hun kameraadschap echt”, zegt ze. “De brokers, de beursmakelaars, vormen de laatst overgebleven meritocratie van de City. Hun sociale status wordt nog steeds bepaald door hun prestaties en capaciteiten. Ze starten zonder enige opleiding op hun zestiende op de beursvloer omdat hun oom een broker was. De beursmakelarij in Londen heeft een traditie in het aantrekken van jonge mannen met een speciaal talent. Een goeie broker moet snel zijn met cijfers, maar hoeft geen rekenwonder te zijn. Ik heb zelf allesbehalve een mathematische geest en heb nooit een economische opleiding gehad. Als je onder grote druk kalm kunt blijven, heel agressief uit de hoek kunt komen, en verschillende mensen tegelijkertijd te woord kunt staan, is beursmakelaar een job die je op het lijf geschreven is. Ik vond het heel verfrissend om op een plaats terecht te komen waar op de allereerste dag niemand vroeg naar welke school ik geweest was. Want Groot-Brittannië is nog steeds een land waar klasse heel belangrijk is. Bij de brokers ligt daar niemand wakker van. Op de beursvloer behandelen al je collega’s je als gelijken.”

En tezelfdertijd ook als vuil.

“Iedereen wordt er als vuil behandeld, maar er zijn geen verborgen agenda’s. Als collega-brokers je een klootzak vinden, zeggen ze dat vlak in je gezicht en niet achter je rug. Ik hou van die directe aanpak. Ik ben op de beursvloer terechtgekomen via een vriendin die in de brokersindustrie actief is. Zij gaf mijn cv door aan haar favoriete broker. Ik spreek Russisch en dat vond het bedrijf blijkbaar interessant.”

U werd aangenomen door een Amerikaanse broker, een man met de reputatie van een bully.

“In het begin schoten we vrij aardig met elkaar op. Ik vond hem fascinerend, want ik had zoveel slechts over hem gehoord. Brokers kun je in twee categorieën onderverdelen: de kleine groep die ooit traders, handelaars, geweest zijn en ontzettend slim zijn, en de anderen die op hun zestiende direct op de beursvloer gestapt zijn en die ‘street wise’ zijn. De Amerikaan had een beetje van beide. Ik dacht dat ik veel van hem kon leren. Maar hij bleek inderdaad de klootzak te zijn waar iedereen hem voor versleet. Hij schold me geregeld de huid vol en liet me op het einde vallen als een baksteen. Ik heb na mijn ontslag niets meer van hem gehoord. Hij zit er nog steeds en heeft een ander meisje in mijn plaats aangenomen, met minder grote borsten.”

“Mijn eerste dag op de beursvloer begon nochtans opwindend, ik had nog nooit zoiets meegemaakt. De testosteron hing zwaar als sigarettenrook in de lucht. Het lawaai kwam in golven van verschillende kanten. Er werd me verteld dat het meisje dat voor me aan mijn desk gezeten had, het amper vier weken had uitgezongen. Er werden bijna weddenschappen afgesloten hoelang ik het zou volhouden.”

Uw voorgangsters werden net als u op een seksistische manier behandeld?

“Het hangt ervan af hoe je seksistisch definieert. Je moet echt wel uit speciaal hout gesneden zijn om te overleven in een brokersbedrijf. Je moet een dikke huid hebben en je mag nooit uit het oog verliezen dat het schelden slechts een deel van het spel is.”

De bijnamen ‘Airbags’ of ‘Ferg’ zijn dus totaal onschuldig?

“In Engeland woedt nu een grote discussie over het verschil tussen echte seksistische klap en uitspraken die seksistisch lijken, maar die eigenlijk gewoon agressieve grapjes onder vrienden zijn. Op de beursvloer krijg je, naast etensresten, lege waterflessen en cricketballen, verschrikkelijke dingen naar je hoofd geslingerd. Ze klinken ongemeen racistisch en verschrikkelijk seksistisch, maar zijn eigenlijk niet zo bedoeld. Als je tegen iemand iets lelijks zegt, betaalt hij je met gelijke munt terug. Elkaar afzeiken is een erecode. Op de beursvloer kun je gerust tegen al je cliënten liegen, zolang je maar niet je collega’s besodemietert.”

“Een broker of makelaar brengt op de beurs verschillende traders of handelaars met elkaar in contact. Ik kreeg een bod van een grote bank, riep dat rond naar de rest van de desk en een collega reageerde dan met een tegenbod dat hij van zijn klant kreeg. Soms rinkelden alle telefoons op hetzelfde moment. Dan had ik tien verschillende telefoons in de wacht staan, wachtend op verschillende prijzen. Ik werkte met achtsten en kwartjes – ik moest heel snel manoeuvreren tussen getallen na de komma. Soms vergiste ik me, en dan was ik de sigaar. Traders zijn van nature paranoïde en denken snel ze dat je ze een oor wil aannaaien. Als een broker hen in de steek laat, kan hen dat veel geld kosten.”

Roze champagne & coke

U moest ook bijna elke avond uw klanten ‘entertainen’?

“Ik ging zo goed als dagelijks uit eten en drinken met mijn cliënteel. Veel mensen denken dat het om omkoping gaat, maar dat is niet zo. Die etentjes dienden vooral om de relaties met de klanten in stand te houden. Hoe meer tijd je met iemand doorbrengt, des te groter is de kans dat hij je gaat vertrouwen. Jij geeft hem informatie waardoor hij interessantere prijzen zal doorgeven. Hoe beter je met traders en bankiers samenwerkt, hoe meer geld je aan hen kunt verdienen. Als je alleen maar een stem aan de telefoon bent, zullen ze je nooit ten volle vertrouwen. Het is dus heel belangrijk dat je een persoonlijke relatie met hen uitbouwt. ‘Venetia is een goeie drinker, dus zal ik haar eens verwennen met een fraai bod’, of ‘Venetia is echt grappig, zij heeft recht op die prijs.’ En zelfs: ‘Ze is een beetje zielig en bakt er niet veel van als broker. Ik zal haar een handje helpen.’”

“‘Gewone’ businesslui uit andere bedrijfstakken hebben af en toe ook wel eens een zakenlunch met een klant. Meestal staat er dan een bord pasta met een glas spuitwater op het menu en gaan ze na een uurtje smalltalk weer aan het werk. Wij bestelden achtgangenmenu’s en dronken flessen roze champagne. We dronken glazen wijn van 100 pond het stuk of flessen Brunello van 600 pond. Tijdens die ‘zakenlunches’ joegen we er fortuinen door. Na het eten zakten we dan af naar luxebars en bleven we doorzuipen. Soms moest ik tussen twee gangen door in het toilet even discreet mijn maag gaan leeg kotsen. Bij de grote banken bestaan er strikte regels over ‘uit eten gaan met klanten’. Maar brokerhuizen zijn aan geen enkele regelgeving onderworpen. Wat ik meemaakte, was geen uitzondering. De hele brokerindustrie zwelgt in die excessieve levensstijl. De brokers zijn belangrijk voor de City, want zij vormen het levensbloed van de markt en verdienen het meeste geld. De beursmakelarij is een vitale sector voor de hele financiële industrie. Grote bankiers weten vaak niet hoe het er bij brokers aan toegaat. Het wilde leven speelt zich echt af tussen traders en brokers. Bankiers werken met analisten en doen er maanden over voor z’n deal sluiten. Traders en brokers beslissen over ‘deals’ in fracties van seconden. Ze volgen eigenlijk vooral hun intuïtie. En teren een beetje op informatie en ervaring.”

Het ‘entertainen’ van klanten bleef niet bij eten en drinken. Er werd ook coke gesnoven, en u bezocht met uw cliënteel stripbars en bordelen.

“Er wordt veel coke gebruikt onder brokers. In Beursbabe voer ik mijn cokeverslaafde vriend Mo op. Hij is geen uitzondering; hij is de standaardbroker. Hij heeft een zwaar cokeprobleem, zuipt, neukt erop los en is een vaste bezoeker van de stripclubs in Soho. Maar onder die laag is hij warm en sympathiek. Veel mensen hebben hun moreel oordeel klaar over het leven in de City: ‘Al dat gezuip en gesnuif en al die losse scharrels.’ Als je in de City werkt, speelt ethiek geen rol meer. Je kent nooit de andere kant van het verhaal. Oké, Mo drinkt en snuift. Maar hij is wel een goeie ziel. Sommigen noemen de City het Empire of Evil. Bullshit. Zolang je van jezelf vindt dat je nog goed kunt functioneren, is er volgens mij niets aan de hand. Toen ik van de universiteit kwam, had ik ook dat stupide idee van goed en fout. ‘O nee, hij gebruikt drugs, dat is verkeerd.’ Door in de City te werken, heb ik ontdekt dat er veel meer grijs is dan zwart of wit.”

“De vrouwen van mijn collega’s waren er aan gewend dat hun kerels midden in de nacht straalbezopen thuiskwamen. Het geld, de luxe, het mooie huis, de Ferrari of de Bentley maakten veel goed. Natuurlijk reden hun mannen af en toe een scheve schaats, maar toch bleven ze samen. Voor vrouwelijke brokers daarentegen, is dating een echte nachtmerrie. Een trader zei me vlakaf: ‘Ik wil nooit met een vrouwelijke broker een affaire beginnen, want er hangen altijd andere mannen rond haar. Dat zal er na verloop van tijd voor zorgen dat ze transformeert in een verschrikkelijke hulk.’ Mannen uit de brokerindustrie kennen het wereldje en gaan er sowieso vanuit dat vrouwelijke brokers met hun klanten slapen, zich als dellen gedragen en een drankprobleem hebben. In werkelijkheid zijn ze niet allemaal zo. Al riskeer je wel door overmatige alcoholconsumptie de controle over jezelf te verliezen.”

“Mijn alcoholverbruik is nu flink gedaald. Mijn lever speelt ook minder vaak op dan vroeger. Ik was me tijdens mijn brokercarrière richting graf aan het zuipen. Pas na mijn ontslag besefte ik hoe slecht ik eraan toe was. Ik stond op het randje van een zenuwinzinking. Veel jonge mannelijke brokers hebben een paar gekke jaren, en nemen gas terug als ze halverwege de dertig zijn. Vrouwen stoppen na verloop van tijd gewoon met uitgaan en verdienen dan ook geen geld meer. De rest ziet hen als a joke, goed genoeg om de hoop te vullen. Sommige mannen blijven doorgaan. Ik ken veertigers die nog steeds vier avonden per week uitgaan, zich volvreten en aan de drank en de coke zitten. Er worden weddenschappen afgesloten wie eerst het loodje zal leggen. Een kennis van me, een broker van 35, viel net voor kerst dood neer. Een hartaanval.”

U hebt als broker eind 2007 het allereerste begin van de kredietcrisis meegemaakt. Was er toen paniek?

“Ik herinner me dat collega’s krantenartikels over rommelhypotheken begonnen rond te sturen. Die berichten werden vooral op ongeloof onthaald. Een broker krijgt voortdurend informatie over zaken die verkeerd dreigen te lopen: ‘Ik hoor dat er een fonds in de shit zit en dat die bank ‘fucked’ is.’ Het beste is om dat soort van informatie gewoon te negeren. In het begin van de kredietcrisis heerste op de vloer de overtuiging dat het nooit zo erg zou worden als beweerd werd. Toen de markt dan toch begon in te storten, was dat geen ramp. De brokers trokken er zich niets van aan. Ze verdienden nog steeds geld, want sommige traders verkochten goedkoop en er waren genoeg idioten die bleven kopen. Zolang de handel bleef doorgaan, kon de crisis de brokers geen sikkepit schelen. Achteraf gezien is die kredietcrisis voor de brokers in de City ‘much ado about nothing’. 2009 was niet voor niets een heel goed jaar. Het is bijna hilarisch. Er zijn nu mensen die pleiten voor regels om ‘het beest’ onder controle te krijgen, om zo een nieuwe financiële crisis onmogelijk te maken. Dat is bullshit, want de markt is net als een renpaard: als je het intoomt, verlies je de race. Als we de markt reguleren, is het niet langer een vrije markt en verliezen we het potentieel om veel geld te verdienen. We leven allemaal al zolang in een wereldwijde cultuur van hebzucht. Die mentaliteit verander je nooit meer. Want iedereen wil een groter huis en een dikkere auto. Hebzucht is de motor van alles.”

Venetia Thompson, Beursbabe, Arena, 320 blz., 18,95 euro

©Jan Stevens

Advertenties

Hebzucht, cash en cocaïne

Seth FreedmanJarenlang werkte Seth Freedman als trader in de Londense City. Zes jaar lang gokte hij overdag met andermans geld op de beurs. ’s Avonds dook hij in de cocaïne en snoof hij zich een bloedneus in poepchique clubs, net als het merendeel van zijn collega’s. “In het financiële hart van Europa telt maar een ding: hebzucht. De kredietcrisis was onvermijdelijk.”

 

Londen, donderdagochtend, 20 september 2007. Na een nacht vol cocaïne en alcohol springt de 26-jarige trader Darren Liddle voor de ogen van zijn vriendin van de negentiende verdieping van het Hilton. Liddle werkte voor de zakenbank Credit Suisse, en gold als een van de meest beloftevolle handelaars in de City. Maar de druk van zijn werkgever en zijn cliënteel om steeds meer geld op te brengen, werd de jonge financiële whizzkid te groot. Hij zocht troost in de favoriete Citydrug cocaïne, raakte hopeloos verslaafd, tot de stoppen op die fatale donderdagochtend doorsloegen.

Londen, vrijdag 15 februari 2008. De 41-jarige broker Stephen Crumb wordt veroordeeld tot een werkstraf voor dealen van drugs. Een paar maanden ervoor was hij samen met drie anderen gearresteerd in een pub in de Square Mile terwijl ze cocaïne aan het slijten waren aan hun collega’s. Crumb vertelde op zijn proces hoe hij als jongen van 17 op zijn allereerste baantje in een investeringsbank al cocaïne aangeboden kreeg. Hij groeide uit tot een succesvolle beursmakelaar, verdiende vlotjes 250.000 pond per jaar, spendeerde even vlotjes dagelijks 400 pond aan cocaïne en dronk elke dag twee flessen Pomerol, 10 pinten bier en een fles wodka. “Iedereen op mijn kantoor zat aan de cocaïne”, zei hij tegen de rechter. “In de toiletten hoorde je ze snuiven. We namen ons eerste lijntje van de dag altijd om half twaalf, net zoals iemand anders een aperitiefje nuttigt.”

 

Het scheelde niet veel, of Seth Freedman was geëindigd zoals Darren Liddle of Stephen Crumb. Eind jaren negentig begon hij te werken als beurshandelaar in de City, het financiële district van Londen. Van in het begin vloeide de drank rijkelijk, en ging de familieverpakking cocaïne vrolijk rond. Naarmate Freedmans succes toenam, vergrootte zijn cocaïneconsumptie. “In de City ben je alleen maar succesrijk als je veel geld opbrengt”, zegt hij. “Na verloop van tijd begon ik te walgen van dat steeds weerkerende zinnetje: ‘Seth, wat ben jij toch een fijne kerel, je hebt weer eens 20.000 pond verdiend.'”

In 2004 zei Freedman de City vaarwel om dienst te nemen in het Israëlische leger. “Ik had genoeg van de cocaïne en van de leegheid van een leven gebaseerd op louter geld. Van het financiële front trok ik voor 15 maanden naar het oorlogsfront.”

Nu werkt hij vanuit Jeruzalem als correspondent voor de Britse krant The Guardian en schrijft hij kritische stukken over de Israëlische politiek. Onlangs verscheen zijn boek Binge Trading: The Real Inside Story of Cash, Cocaine and Corruption in the City, waarin hij verslag doet van zijn jaren als beurshandelaar, en het financiële hart van Europa ontmaskert als een groot casino, waar bankiers en handelaars hun eigen geld en dat van hun klanten op het spel zetten.

 

Regel nummer één: blijf cool

In 1998 rolde Freedman op zijn achttiende eerder toevallig de City in. “Vlak voor ik naar de universiteit zou gaan, wou ik wat geld verdienen. Een vriend van mijn grootvader was een broker. Hij nam me voor zes maanden aan. In het begin werkte ik in de postkamer en droeg ik brieven rond voor de beurshandelaars. Blijkbaar stelde ik de juiste vragen, want vrij snel kreeg ik meer verantwoordelijkheden. Ik deed mee aan het examen om zelf als trader te mogen werken en ik slaagde. De City zat middenin de dotcomboom en de financiële bedrijven wilden zoveel mogelijk mensen aan boord houden. Dus kreeg ik een nieuw contract aangeboden. Voortaan mocht ik zelf op de beurs spelen.”

 

U liet de universiteit links liggen en koos voor het snelle geld?

Seth Freedman: “De verleiding was te groot. Ik was toen een onschuldige achttienjarige jongen. Ik weet nog hoe ik met open mond naar de luxe op straat keek toen ik voor de allereerste keer vanuit het metrostation Moorgate de Londense City instapte. Knalrode Ferrari’s zoefden voorbij en voor elk verkeerslicht stonden Bentley’s-met-chauffeur. Het leek alsof ik in het paradijs beland was. Veel later pas zou ik ontdekken dat het eigenlijk de hel is. Ik zat vrij snel tot over mijn oren in de drugs. Eerst weed, en dan cocaïne. Het was 1998, en de dotcomzeepbel moest nog barsten. Iedereen wilde geld verdienen met het internet en investeren in de snel groeiende onlinebusiness. Een jaar later kreeg ik de leiding over een klein team van beurshandelaars gespecialiseerd in dat nieuwe ‘goud’. Mijn job bestond uit praten met cliënten, hen op stijgers en dalers wijzen, en hen advies verschaffen. Sommigen gaven me een flinke zak geld, en zeiden: ‘Doe ermee wat je wil, maar probeer het onderste uit de kan te halen. Rapporteer terug op het einde van de maand.’ Afhankelijk van het risico dat een cliënt wou nemen, deed ik met zijn geld wat ik wou. Het bedrag waarmee ik als jonge snaak kon jongleren, hing af van cliënt tot cliënt en varieerde van tweeduizend pond tot een paar miljoen.”

 

Hoe succesvol was u?

“Soms bracht ik massa’s geld op, soms verloor ik een klein fortuin – dat is the nature of the game. Ik was succesvol in die zin dat mijn cliënteel toch verder met mij in zee wilde. Als beurshandelaar bouw je een relatie met je cliënten op die volledig gebaseerd is op vertrouwen. Mijn cliënten vertrouwden me vaak blindelings. Ik herinner me een face-to-face-gesprek met een van mijn eerste klanten. Ik wist van toeten of blazen. Ik pikte gewoon de adviezen in van de analisten van Merrill Lynch en gedroeg me tijdens het gesprek als een ervaren, door de wol geverfde trader. Mijn cliënt volgde en zette een paar duizenden ponden in op aandelen die ik hem aanraadde. Twee maanden later incasseerde hij vlotjes 20% winst per aandeel. In amper een half uur tijd had ik zelf duizend pond commissie verdiend. Om mijn succes te vieren, trakteerden mijn collega’s me op een drankovergoten feestje en een flinke snuif coke. Succes in de City werd nu eenmaal altijd met cocaïne gevierd.”

 

Is lef hebben de belangrijkste eigenschap voor een goeie beurshandelaar?

“Een trader moet vooreerst een gokker zijn. Want de City is een groot casino. Maar met goktalent alleen zul je het niet maken. De job van beurshandelaar vereist ook enig psychologisch doorzicht. ‘Zal dit aandeel te pakken zijn in een opwaartse trend, of zullen mensen in paniek schieten en al hun aandelen dumpen?’ Er is geen kunst aan om getalletjes op een scherm te lezen; als trader wordt er meer van je verwacht, zoals praten met collega’s, in de gaten houden wat andere investeerders doen en je oordeel baseren op een mix van zoveel mogelijk factoren. Regel nummer een is dat je in alle omstandigheden je cool bewaart. Voor elke transactie moet je bereid zijn om je korte termijnreputatie op het spel te zetten. Je mag nooit panikeren en beginnen twijfelen: ‘Wordt dit aandeel nu een winner? Of wordt het een loser? Doe ik er wel goed aan om nu te kopen?’ Twijfel helpt je geen ene moer vooruit. Je moet gewoon bereid zijn om klappen te krijgen als je een slechte deal sluit.”

 

Cocaïne als statussymbool

Werd u als jonge beurshandelaar strikt gecontroleerd?

“Intern was er heel wat controle. Onze bazen hielden in de gaten wat we uitspookten en controleerden of we de criteria respecteerden die onze cliënten ons vooropstelden. Ach, eigenlijk kwam het hierop neer: zolang onze bazen het gevoel hadden dat we geld opbrachten, zaten we op rozen. Er hingen geen lijstjes uit met rangschikkingen van wie wat opbracht, maar binnenin het bedrijf wist iedereen wie uitzonderlijk goed presteerde. Als je alle dagen op de Trading Floor dicht opeen zit, merk je snel wie door de bazen opgehemeld wordt of geviseerd wordt, en wie een goeie of een slechte maand gehad heeft. De Britse media speelden dat spelletje graag mee: elk jaar rond kerst, dé bonustijd, werden de kranten gek. ‘Een bankier bij Goldman Sachs streek als bonus 40 miljoen pond op, wauw, wat een kerel!’ Wie veel geld opbracht en daardoor ook veel geld verdiende, moest bewonderd worden. In de City hangt heel je status samen met het geld dat je vertegenwoordigt.”

 

Werd u bewonderd?

“Zeker. Het is bizar om als prille twintiger bakken geld te verdienen, terwijl al je vrienden aan de universiteit studeren en allerlei parttime strontjobs moeten doen om te kunnen overleven. Ik weet niet of ze afgunstig waren, of me bewonderden, maar ze zagen me wel als een rare vogel. Rond de millenniumwissel was ik flink bezig met het uitbouwen van een solide carrière in de geldindustrie. Ik bracht nog geen miljoenen ponden binnen zoals sommige dertigers, maar ik was wel goed op weg.”

 

Hoeveel verdiende u?

“Daar geef ik liever geen antwoord op. Sommige klanten leverden me in een goede maand duizenden ponden commissie op. Ik kocht een flat met twee slaapkamers op mijn 18e en een tweede met vier slaapkamers op mijn 21e, allebei in het dure centrum van Londen. Als beurshandelaar was je het aan je status verplicht om te laten zien dat je er warmpjes inzat. We droegen de allerbeste designerpakken van Armani en gingen elke avond dineren in de chique bistro’s van de wijk St. John’s Wood. ’s Middags lunchten we op het werk: onze lunches werden geleverd op porseleinen borden, met zilveren bestek. Ik wil geen medelijden, maar achteraf gezien, was het niet eenvoudig voor mij om overweg te kunnen met al dat geld en al die luxe. Ik spendeerde steeds meer aan drank en drugs. Samen met mijn werkmakkers snoof ik cocaïne zoals kerels uit de working class pinten drinken in de pub. Voor traders en brokers gold coke als een statussymbool. Ik raakte bevriend met een stinkend rijke financier met een Master in Internationaal Bankieren, die meteen ook mijn cokedealer werd.”

 

Hoe groot is de druk van de cliënten?

“Sommigen willen resultaten zien op korte termijn. Ze verlangen van je dat je om de paar uur hun aandelenhandel omploegt: ‘Koop een aandeel, verkoop het, incasseer de winst en move on!’ Anderen opteren voor de langere termijn: ‘Koop me een aandeel, en we zien wel wat het doet binnen een half jaar.’ Ik was verzot op shorten, op speculeren op een sterk dalende markt. Een gewone trader probeert geld te verdienen met stijgende aandelen; een shorter ‘leent’ aandelen waarvan hij verwacht dat ze het slecht zullen doen. Het geleende aandeel verkoopt hij aan de beurskoers. Hij koopt het aandeel daarna snel weer terug, want hij moet het teruggeven aan de oorspronkelijke eigenaar. Als de koers daalt, steekt de shorter de winst in zijn zak; als de koers stijgt, heeft hij dikke pech. Shorten was echt mijn ding. Ik kreeg er een gigantische kick van. Van shorten werd ik high.”

 

Voor een shorter is slecht nieuws vaak goed nieuws?

“Slecht en goed spelen niet mee. Cliënten op de financiële markt zien hun beurshandelaar niet als hun morele baken in hun leven. Ze geven je geld en willen alleen dat je meer geld opbrengt. Ongeacht wat er gebeurt. Een beurshandelaar heeft maar één missie: geld slaan uit goed en slecht nieuws. Zo was 9/11 een hoogdag voor shorters zoals ik. De aanslagen op de Twin Towers waren afschuwelijk, en wij hadden een missie: haal er zoveel mogelijk geld uit. We werden niet betaald om een potje te gaan zitten janken, maar om het onderste uit de financiële kan te halen. De aandelenmarkt heeft geen tijd voor moraliteit of sentimentaliteit.”

 

Werden er vragen gesteld over wie jullie cliënten waren? Of was misdaadgeld en zwart geld van harte welkom?

“In het begin van mijn carrière werden er geen vragen gesteld over de oorsprong van het geld van het cliënteel. Maar een paar grote witwasoperaties die in de pers weerklank kregen, vormden een domper op die totale vrijheid. Er werden ‘Know Your Client Regulations’ opgesteld: we moesten elke klant in levende lijve ontmoeten, en hem vragen waar hij zijn geld mee verdiende. In het bedrijf waar ik werkte, waren de cliënten gekend, maar bij veel andere investeringsbanken en brokers in de City wordt er niet zo nauw gekeken. Er gaat zeer zeker veel misdaadgeld om in het financiële hart van Londen. Overal waar er geld in het spel is, vind je de maffia.”

 

Hebzucht als motor

Hoe belangrijk is hebzucht in de City?

“De beurs gaat uitsluitend over hebzucht: hoeveel geld kan ik creëren, hoeveel rijkdom levert de handel me op? Niemand in de City vindt hebzucht een verwijt, of een slechte eigenschap. Het is de motor van het hele systeem. De City heeft een raar effect op al wie er werkt: geld maken is als een virus dat iedereen besmet. Geld maken is ook het enige criterium waarop bankiers en traders beoordeeld worden. Wie veel opbrengt, staat op het hoogste schavot. Je mag een vriendelijke kerel zijn, of fortuinen wegschenken aan liefdadigheid, dat is totaal onbelangrijk. Het enige wat telt, is het geld dat je opbrengt. ‘Shit, hij verdiende 100.000 pond commissie deze maand, en ik amper 80.000. Wat een fantastische kerel is hij toch, en wat voor een loser ben ik.'”

“De kredietcrisis is een logisch gevolg van de hebzucht in de City. Na de millenniumwissel geloofde iedereen in de financiële wereld dat de bomen tot in de hemel groeiden. De rest van de samenleving was er trouwens ook van overtuigd dat de gouden tijden nooit zouden eindigen. Gewone arbeiders namen er nog een extra kredietkaart bij, en leenden zoveel mogelijk geld, ongeacht aan welke prijs. Schulden afbetalen was een probleem voor later. De City reageerde net hetzelfde. In plaats van aandelen te verhandelen met geld dat we hadden, speelden we met geleend geld. Zo begon de hele zaak steeds meer uit de hand te lopen. Onze verliezen werden veel groter dan de cash die we hadden om alles terug te betalen. Geen enkele instelling reageerde, of zwaaide met een vermanend vingertje. De spelers in de City hadden het gevoel dat ze carte blanche hadden. De regulators en de politici bleven allemaal stom. Niemand reageerde toen de markt beresterk leek en iedereen bergen geld verdiende. Pas nu de boel ontploft, hoor je van alle kanten verontwaardigde reacties: ‘We wisten niet dat het zo erg was. Die kerels van de City hebben ons belogen.’ Terwijl eigenlijk iedereen medeplichtig is. Natuurlijk waren er een paar roependen in de woestijn. Maar hun stemmen werden genegeerd of belachelijk gemaakt. ‘Waar maken jullie je zorgen over? We leven in een nieuw tijdperk waarin welvaart gecreëerd wordt, dus shut up.’ Achteraf gezien hebben ze gelijk gekregen.”

 

Voelt u zich medeverantwoordelijk voor de economische puinhoop waarin we nu zitten?

“We leven in een ‘kredietkaartenmaatschappij’ die nog heel onaangename gevolgen zal hebben. Op het moment dat niemand zijn schulden kan terugbetalen, valt het hele systeem omver. De City heeft dat allemaal mogelijk gemaakt. Je mag degenen die daaraan meegewerkt hebben zoals ik gerust met de vinger wijzen, op voorwaarde dat je meteen ook iedereen die boven zijn stand leeft op zijn verantwoordelijkheden wijst. Want niemand werd gedwongen om een kast van een huis te kopen zonder zelf een cent te bezitten. We betalen nu cash omdat we met ons biersalaris een champagneleven wilden leiden.”

 Seth Freedman, Binge Trading: The Real Inside Story of Cash, Cocaine and Corruption in the City, Penguin, 192 blz., 15 euro

©jan@janstevens.be

YO!

Eind jaren zestig zat Simon Woodroffe in de cel voor het dealen van drugs, nu staat hij aan het hoofd van het miljardenconcern YO!

 

 

 De hippe Britse ondernemer Simon Woodroffe woont in Londen tussen de andere sterren. Zijn woonboot Trafalgar dobbert op de Thames tussen die van Damien Hirst en Jamie Oliver, en ligt amper drie boten verwijderd van de schuit van zijn mate Bob Geldof. Woonboten op de Thames zijn cool bij de Londense celebrities, zeker als ze aan Cheyne Walk in het chique Chelsea aangemeerd liggen.

“Ja, het is fantastisch om hier te wonen”, verwelkomt Simon Woodroffe ons met een stuk ontbijttoast in de ene, en een kop thee in de andere hand. We installeren ons in de zitkamer van de Trafalgar, met een schitterend zicht op de Thames. Woodroffe is de stichter en voorzitter van YO!company. Onder de YO!-paraplu schuilen veel zeer uiteenlopende activiteiten, waaronder een kledinglijn, een hotelketen en een radiozender. Fortuin en furore maakte Woodroffe met de internationale restaurantketen YO!sushi. Nu verdient hij jaarlijks vlotjes 800.000 euro, maar even zag het ernaar uit dat hij berooid in de goot zou eindigen.

“Op mijn zestiende ben ik van school afgegaan”, vertelt hij. “Het was 1968,  en de revolutie hing in de lucht. Een hele cultuur stond op het punt om te veranderen. Ik wou deel van die verandering uitmaken. Ik voelde me veel meer met de spirit van ’68 verbonden dan met de school. Ik vind het dapper dat ik die stap toen gezet heb, want eigenlijk was ik erg bang op het moment dat ik de schoolpoort achter me dichttrok. Ik heb me vaak vertwijfeld afgevraagd: ‘Maak ik nu geen kapitale fout?’ Nu weet ik dat weggaan van school de juiste keuze was. Als je iets tegen je zin doet, moet je op zoek naar verandering.”

 

Seks, drugs en rock ’n roll

Zonder geld en met een vaag plan verliet de zestienjarige Simon Woodroffe de school. “Ik wou een oud busje kopen om daarmee – de hippies achterna – naar India te reizen, en mensen tegen betaling laten meerijden. Ik wou een hippie worden die geld verdient. Maar ik had geen centen om het busje te kopen.”

Ten einde raad liet Woodroffe zich terug inschrijven op school om de laatste twee jaar van zijn middelbaar af te maken. “Dat feest ging niet door, want op dat moment werd ik opgepakt voor drugs. Ik had softdrugs verkocht aan vrienden. In die tijd was dat cool. Ik was een jongen uit de middenklasse. Ze wilden mij als voorbeeld stellen, en ik werd veroordeeld tot een gevangenisstraf. Als jongen van 17 moest ik acht weken in de cel gaan zitten. De gevangenis was een verschrikkelijke ervaring. Ik heb toen gezworen dat ik nooit of nimmer nog de wet zou overtreden.”

Nadat Simon Woodroffe zijn straf uitgezeten had, vond hij een job in het theater. “Ik werd assistant stage manager in het Richmond Theatre in de Londense West End. Daarna werkte ik als roadie voor rockbands zoals The Sweet, Jethro Tull en Led Zeppelin. Op een bepaald moment mocht ik de belichting doen voor hun shows. Daarna werd ik stage designer, en dat ben ik gebleven tot in 1985.”

Als freelance stage designer ontwierp en bouwde Woodroffe in de jaren zeventig en tachtig podia voor Madness, Rod Stewart, Motörhead, George Michael en The Moody Blues. “Ik had nooit het gevoel dat ik voor een stelletje rockgoden aan het werk was”, zegt hij. “Ze waren gewoon mijn klanten. Als jongeman was ik wild van rockmuziek. Maar als je vijftien jaar in de concertbusiness zit, de wereld voortdurend rondtourt en al die repetities meegemaakt hebt waarop er vanalles misgaat, heb je er op een bepaald moment genoeg van. Ik heb jaren geen rocksong meer kunnen horen. Pas toen ik mijn eerste walkman kocht, raakte ik langzaamaan terug verslingerd aan muziek.”

“Na elke rocktour voelde ik me als een soldaat die uit de brousse in Vietnam kwam, en een paar weken nodig had om te recupereren. Als ik na een wereldtournee thuiskwam, spendeerde ik alles wat ik verdiend had aan seks, drugs en rock ’n roll. Er waren periodes dat ik helemaal platzak was. Mijn laatste hoogtepunt als stage designer was Live Aid in 1985. Dat was echt een mijlpaal. Voor het eerst gebruikten we in het Wembley Stadion in Londen een ronddraaiend podium om snelle wissels in de optredens mogelijk te maken. Live Aid was het moment waarop de rock ’n rollbusiness eindelijk volwassen werd. Tot dan had ik als podiumdesigner wereldwijd de rock ’n rollscene zowat in handen, maar na Live Aid raakten al die ‘gesofisticeerde’ designers uit de New Yorkse theaterwereld plots zeer geïnteresseerd in  rock. Ze begonnen me te beconcurreren en rijfden alle grote shows binnen. Ik besloot om zo snel mogelijk uit die business te vertrekken.”

Woodroffe herschoolde zich in sneltreinvaart tot verkoper van uitzendrechten. “Ik startte met een compleet nieuwe business: de distributie en verkoop van rechten van rockbands. Ik kende de managers van de groepen, ik mocht van hen de rechten van optredens en tv-shows exploiteren, en die verkocht ik dan door aan zenders zoals jullie toenmalige BRT. Dat was een zeer lucratieve bezigheid, maar er zat maar weinig creativiteit in. Ik heb wel veel geleerd over contracten en internationaal zakendoen. Ik heb die ervaring goed kunnen gebruiken toen ik in 1996 met YO!sushi van start ging.”

 

Pvc-minirokjes

Met YO!sushi wou Simon Woodroffe eindelijk zijn jongensdroom waarmaken: stinkend rijk worden. “Als jongen droomde ik ervan om miljonair te zijn tegen mijn twintigste. Ik stam uit de ‘upper middle class’ – mijn ouders hadden geen geld, maar bewogen zich in kringen waar er veel geld omging en mijn ooms en tantes zaten er wel warmpjes bij. Ik was het arme neefje. En daar had ik een hekel aan. Op mijn twintigste leidde ik een rock ’n roll bestaan, dus gaf ik mezelf uitstel tot mijn dertigste om miljonair te worden. Maar op mijn dertigste had ik het te druk. Toen ik veertig werd, besefte ik dat ik het nu of nooit was. Ik zag mijn tijd langzaam maar zeker wegtikken, dus ben ik verschillende formules beginnen onderzoeken waarmee ik hopelijk walgelijk rijk kon worden. Op een dag werd ik in een duur Londens sushirestaurant getrakteerd door mijnheer Uehara, een Japanner die ik kende van de tv-business. Hij was gefortuneerd en kon zich iets exotisch als sushi permitteren. Ik vertelde hem dat ik met een nieuwe onderneming wou beginnen, maar nog niet wist wat. Hij zei: ‘Weet je wat je moet doen, Simon? Je moet een sushibar met een lopende band openen, en de hapjes laten bereiden door meisjes in zwarte pvc-minirokjes.’ (lacht) Eerst dacht ik dat Uehara’s idee totaal nieuw was, maar snel ontdekte ik dat er in Japan 2500 sushibars met een lopende band zijn, dat ze uit de jaren zestig stammen, en dat ze alleen door de lagere klassen bezocht worden. Ik wou dat Japanse concept vertalen naar het westen en omturnen tot een stijlvol restaurant. Ik ben naar Japan afgereisd, heb er heel wat sushitenten bezocht, en ben dan hier in Londen begonnen met de voorbereidselen voor de opening van de allereerste YO!sushi. Daar heb ik twee jaar over gedaan. Op dat moment had ik exact 150.000 pond spaargeld. Dat was niet veel om een nieuwe onderneming mee uit de grond te stampen. Een jeugdvriend en een toffe gast die ik toevallig op straat in Parijs tegen het lijf liep, hebben 45.000 pond binnengebracht. Alles samen was dat goed voor de helft van het totale bedrag dat ik nodig had. De andere helft zou van private investeerders moeten komen. Ik had me ingeschreven voor een ontmoetingssessie met business angels, maar niemand kwam naar mijn tafeltje. Uiteindelijk ben ik er in geslaagd om een lening van de bank te krijgen. Een week nadat ik mijn eerste restaurant in 1997 in Poland Street opende, stond er een rij aan te schuiven tot achter de hoek. Het geld stroomde binnen. Het was alsof ik een hit geschreven had.”

Woodroffe liet de eerste YO!sushi ‘sponsoren’ door Sony, Honda en Nippon Airlines. “Hun namen stonden overal op. Een gesponsord restaurant was tien jaar geleden iets totaal nieuw. Sony had me in ruil voor naamsvermelding een paar goedkope tv’s gegeven, Honda had me een motorfiets geleend en van Nippon kreeg ik twee upgrades om in business naar Japan te vliegen. Toen het eerste restaurant openging, kreeg ik bij alle leveranciers probleemloos  maanden uitstel van betaling. Later hoorde ik dat ze ervan overtuigd waren dat er heel wat geld achter YO!sushi zat. Ze hadden vertrouwen in Sony, Honda en Nippon Airlines.” (lacht)

 

De twee jaar die Simon Woodroffe nodig had om zijn eerste YO!sushi te openen, vindt hij de interessantste periode uit zijn leven. “Ik was bezig met iets waar ik voor honderd procent in geloofde, iets waar ik mijn hart en ziel in kon stoppen. Uiteindelijk deed ik het niet om rijk te worden, maar om iets op te bouwen dat helemaal van mij was.”

YO!sushi werd een weergaloos succes. Woodroffe: “Mensen waren gefascineerd door de lopende band, de drankrobots, het stijlvolle concept. Iedereen kwam: Madonna, Simon Le Bon, Annie Lennox, Björk… We hielden een lijst bij van alle beroemdheden die over de vloer kwamen. YO!sushi was de talk of the town.”

In 1998 opende Woodroffe zijn tweede sushirestaurant in Londen. “Er kwam snel een derde en een vierde bij. We hadden vier hits op een rij, en de centen stroomden binnen. Het enige probleem was dat ik ook de financiën runde, waardoor het geld onmiddellijk ook weer naar buiten stroomde. Je moet je altijd concentreren op waar je goed in bent. Ik ben goed in het creëren van dingen, in het in beweging brengen, in mensen motiveren, maar ik ben waardeloos in het managen van het dagelijkse werk in de restaurants. YO!sushi vijf en zes flopten. Ik ben toen op zoek gegaan naar een gedegen ceo die de groei in goeie banen kon leiden. Ik heb veel geluk gehad dat ik Robin Rowland als ceo heb kunnen aantrekken. Robin nam de dagelijkse leiding van me over, en samen hebben we voorzichtig de hele keten uitgebouwd.”

YO!sushi telt nu 55 restaurants, met vestigingen tot in Azië. Voor Simon Woodroffe was die internationale expansie vanzelfsprekend. “De wereld is een dorp. We hebben nu een half dozijn sushibars in het Midden-Oosten, we zitten in Maleisië, Ierland, Moskou… Er komen er nog veel, en wie weet, misschien ook in België. Al willen we ons eerst op Amerika focussen. Dat is tot hiertoe nog niet gebeurd omdat we het gevoel hebben dat Amerikanen bang zijn voor nieuwe dingen. Sushi schrikt hen af, en zeker sushitenten met een lopende band. Er zijn er die het eerder geprobeerd hebben, maar er hun tanden op stuk gebeten hebben. De ‘look and feel’ moeten juist zitten. Anders werkt het niet.”

 

YO!

Net als Virgin van Richard Branson, is Simon Woodroffe’s YO! een vlag die vele ladingen dekt. “In sommige kelders van YO!sushirestaurants hebben we bars ingericht die we YO!below gedoopt hebben. We hebben een kledinglijn die YO!Japan heet, een radiostation dat luistert naar de naam RadiYO!, en sinds 2007 zijn we bezig aan de uitbouw van de lowcosthotelketen Yotel.”

De eerste Yotel opende zijn deuren op de Londense luchthaven Gatwick. In de winter van datzelfde jaar kwam er een Yotel bij in Heathrow, en eind vorig jaar ging Yotel internationaal met een eerste budgethotel in Schiphol. Simon Woodroffe wil binnen afzienbare tijd hotels openen op elke grote luchthaven, en in het centrum van elke grote stad.

Waar komt de naam YO! eigenlijk vandaan? Woodroffe: “Jaren geleden werkte er een bloedmooi Italiaans meisje voor me. Ze was een fuifnummer, en als ze ’s morgens na een lange nacht fuiven het kantoor binnenkwam, riep ze altijd dolenthousiast: “Yo! Yo! Yo!” Ik vond dat heel cool. YO! was geboren.”

 

 

 

De man

Simon Woodroffe (57) gescheiden, een dochter

rijdt elke dag met de Vespa van zijn woonboot naar zijn kantoor in West End

Hobby’s: bergbeklimmen, skiën, zeilen. “Ik speel graag polo. Geen upperclass polo, maar gewoon boerenpolo. En ik ben een muziekfanaat. Ik heb een hele plaat, ‘Songs in the Key of Yo’, geschreven en opgenomen met The Blockheads, de begeleidingsgroep van wijlen Ian Dury.”

 

Het bedrijf

YO!sushi werd in 1996 gesticht door Simon Woodroffe

55 restaurants wereldwijd, in Groot-Brittannië en elf andere landen

YO!sushi wil tegen volgend jaar uitgroeien tot 100 restaurants

Aantal werknemers in het Verenigd Koninkrijk: 500

Aantal werknemers wereldwijd: meer dan 1000

YO!company van Woodroffe waakt als een moederkloek over al haar merken en onderafdelingen. “We bouwen nu aan een lowcostkuuroord, Yo!zone. We zijn met Yo!home actief op de immobiliënmarkt, en ik werk aan een nieuw project dat ik The Secret gedoopt heb. Niemand mag weten wat het inhoudt, maar het wordt iets heel groots. Later dit jaaf geef ik vrij waarover het gaat. Het zal mijn eerste verwezenlijking zijn die geen YO! in haar naam zal hebben.”

 

The Codfather

“Een paar jaar geleden kreeg ik bezoek van een dikke Zuid-Afrikaan. De man gaf me zijn businesscard, en daar stond op: ‘The Codfather’ (‘cod’ is kabeljauw – nvdr). Hij had visrestaurants die The Codfather heetten. Hij stelde voor om de franchise voor YO!sushi te gaan voeren in Zuid-Afrika. Ik wou niet, want ik vertrouwde hem niet. Zou jij met iemand in zee gaan die op zijn businesscard ‘The Codfather’ staan heeft? De Codfather is verschrikkelijk kwaad geworden, en heeft zonder mijn toestemming toch een paar YO!sushis in Zuid-Afrika geopend. Ik wou hem voor de rechter dagen. Mijn advocaat zei dat ik 50% kans had om de zaak te winnen. Als een advocaat dat zegt, bedoelt hij eigenlijk dat je het kunt vergeten. Dus heb ik het maar zo gelaten.”

© jan@janstevens.be

Stress in de City

Een paar maanden geleden voorspelde JP Morgan dat er als gevolg van de kredietcrisis dit jaar 20.000 banen verloren zullen gaan in de Londense City. Een paar weken voor het dreigende bankroet van het Amerikaanse Lehman Brothers trok het beurshuis haar voorspelling op tot 40.000. Is de onrust bij de investmentbankiers na het Lehmandebacle omgeslagen in blinde paniek? Vacature trok naar de City en mat de temperatuur in het financiële centrum van Europa.

  

Het lijkt een ochtend zoals alle andere in de City. De straten in het hart van Londen zien zwart van de koffieslurpende heren en dames in maat- en mantelpak, op weg naar hun chique bankkantoren in de Square Mile. Op weg om weer een dag flink geld te gaan verdienen door met aandelen te jongleren, overnames te bekokstoven, vermogens te beheren en min of meer berekende financiële risico’s te nemen. Tenminste, zo zou het toch moeten zijn, en zo is het ook jaren geweest, maar na alle onheilsberichten van de voorbije maanden, zijn ochtenden zoals deze misschien wel louter schijn. Want sinds het losbarsten van de kredietcrisis in juli vorig jaar zouden volgens de geruchtenmolen de Londense investmentbanken al minstens 15.000 mensen op straat gezet hebben. Volgens diezelfde geruchtenmolen scheert de stress onder zakenbankiers sinds augustus 2007 nooit geziene toppen, en moet de politie ’s avonds laat uitrukken om overspannen, met elkaar op de vuist gaande dronken bankiers tot de orde te roepen.

“In het verspreiden van roddels en geruchten zijn Londense zakenbankiers meesters”, zegt Alexander Vangrieken, verantwoordelijke Japanese Equity Sales bij de financiële afdeling van KBC in Old Broad Street. “Ze staan continu met elkaar in contact via het internet. Ze spreken met hun klanten, die op hun beurt praten met een paar brokers… De City is een vruchtbare bodem voor geroddel. Als het minder goed gaat, nemen die geruchten soms hallucinante vormen aan. Zo wordt er verteld dat liefjes van getrouwde bankiers schrik hebben om gedumpt te worden omdat hun minnaars door de crisis minder geld vangen. En dan zijn er de voorspellingen dat tegen het einde van het jaar 40.000 mensen op straat zullen staan.”

 

Black Monday

Maandag, 15 september 2008. De Amerikaanse investmentbank Lehman Brothers vraagt uitstel van betaling aan. De woekerende kredietcrisis heeft de bank compleet onderuit gehaald. De Fed, de Amerikaanse centrale bank, weigert om een helpende hand uit te steken, met als gevolg dat het 150 jaar oude Lehman op een bankroet afstevent. Wereldwijd staan 26.600 jobs op de helling, waarvan 4000 in Londen. Diezelfde Black Monday ontsnapt branchegenoot Merrill Lynch, de nummer drie onder de Amerikaanse zakenbankiers, ternauwernood aan hetzelfde horrorscenario. Op de valreep wordt ze overgenomen door Bank of America.

 

“De dagen na 15 september was er in de City flink wat leven in de brouwerij”, zegt Alexander Vangrieken. “Het contrast met de voorbije relatief kalme zomer kon niet groter zijn.”

Heerst er nu paniek onder de Londense zakenbankiers? “Paniek is een groot woord. Alle bankiers hebben wel even nagekeken hoe groot hun connecties met Lehman Brothers zijn. Ik verkoop Japanse aandelen; bij mij vind je geen Lehman terug. Bij bankiers die leningen voor bedrijven financieren, kunnen er wel nog ‘Lehmanlijken’ uit de kast vallen, want dat soort leningen wordt altijd opnieuw ‘verpakt’. Wij ondervinden nu wel hinder van de ban die er gelegd is op het shorten – of het speculeren op een waardedaling – van financiële aandelen. En dat is natuurlijk te begrijpen, want anders riskeren de grote investeringsbanken nog verder de diepte ingeduwd te worden.”

Na 15 september werd het wereldwijde financiële landschap in een week tijd hertekend. Vangrieken: “Zoiets hadden we nog nooit meegemaakt. Voor een vergelijkbare crisis moet je teruggaan tot 1929. Het Lehmandebacle heeft alles in een stroomversnelling doen terechtkomen. Ik benijd de mensen niet die voor Lehman werken, maar het is toch ook merkwaardig om te zien hoe alles zich weer aan het herstellen is. Zo is een groot deel van Lehmans equity business overgenomen door Nomura, een Japans huis. Een andere Japanse bank, Mitsubishi UFJ Financial Group, heeft dan weer 21% van de aandelen gekocht van Morgan Stanley. Japanse banken zijn gespaard gebleven van de crisis; zij kunnen nu voor een appel en een ei interessante onderdelen opkopen. Wall Street zoals we het kenden, bestaat niet meer. Goldman Sachs en Morgan Stanley zijn niet langer investmentbanken, maar ‘gewone banken’. Niets is nog zoals het was.”

Ook niet in de City? “Zeker niet. Halifax Bank of Scotland (HBos) is overgenomen door Lloyds TSB – dat was in normale omstandigheden nooit gebeurd – het was tot voor een paar weken zelfs niet toegestaan.”

Staan er nu nog meer jobs op de tocht? “Er wordt gesneden in de tewerkstelling. Maar of het zo massaal is als de geruchten ons willen doen geloven, durf ik toch te betwijfelen. Hier bij KBC zijn er 20 van de 600 medewerkers bedankt voor bewezen diensten. Eerst zijn we op zoek gegaan of we mensen in een andere afdeling van de bank konden tewerkstellen. Finaal hebben we drie procent van het totale bestand moeten ontslaan, terwijl geruchten de ronde doen dat elke bank nu minstens twintig procent aan de deur zet. Het is natuurlijk wel zo dat de Britse afdeling van KBC meer inhoudt dan louter investmentbankieren. Wij hebben de mogelijkheid om personeel naar onze andere bankactiviteiten te verschuiven – pure investmentbanken niet. In goeie jaren groeit de financiële sector altijd heel hard. Dan heb je veel mankracht nodig. De voorbije jaren zijn er dan ook tienduizenden banen bijgekomen. Nog niet zo lang geleden werkten er minder dan 300.000 mensen in de City, nu zijn het er 50.000 meer. Het gaat nu minder, dus wordt er gesaneerd.”

 

Mediahype

We bellen aan bij het hoofdkwartier van de London Investment Banking Association (LIBA). Het 18e-eeuwse herenhuis op Frederick’s Place staat in de steigers voor een groot onderhoud. Een bordje op de gevel herinnert aan de tijd dat Benjamin Disraeli – schrijver, medestichter van de Conservative Party en tweemaal premier van Groot-Brittannië – hier op nummer 6 in 1821 als advocaat werkte. Disraeli is de man van de gevleugelde uitspraak: “There are three kinds of lies: lies, damned lies and statistics.”

 

Directeur Paul Martin verwelkomt ons, en waarschuwt ons meteen dat we van hem geen straffe quotes over zijn sector mogen verwachten. “Als belangengroep van de belangrijke investmentbanken in Londen voert LIBA discretie hoog in het vaandel. Ik wens niet mee te doen aan de mediahype die nu rond de crisis in onze sector gevoerd wordt.”

Hoezo? Is er dan helemaal geen crisis? “Toch wel. Er worden miljarden dollars afgeschreven. Maar er is geen sprake van paniek.”

Hoeveel omzet draait de Londense investmentbanksector? Paul Martin: “Daar houden we geen statistieken over bij. Als je dat te weten wil komen, moet je de cijfers bij elke bank apart opvragen. Het gaat zeker over triljarden. Investmentbankiers zijn de geldmakers van deze wereld. Sommigen zijn gespecialiseerd in kredieten, andere in commerciële financiering, nog andere in corporate finance of private finance management. De grootste investmentbank is zonder enige twijfel Citigroup.”

En ook die zou in grote moeilijkheden zitten? Paul Martin: “Dat wordt verteld. Zij zijn actief op vele gebieden. Sommige afdelingen maken verlies. Dat zorgt ervoor dat ze alert moeten zijn, en dat ze oplossingen moeten zoeken. De belangrijkste oorzaak voor hun problemen ligt natuurlijk in de kredietcrisis, want er zijn nauwe financiële banden tussen het Verenigd Koninkrijk en de VS. De media rapporteren graag over de banen die nu verloren zouden gaan in onze sector. Dat is louter paniekvoetbal. Alle financiële ondernemingen hebben te kampen met afdelingen die in min of meerdere mate getroffen zijn door de slechtere economische toestand. Het is niet meer dan normaal dat ze nadenken over reorganisaties. Ik hoor dat mensen binnen hun firma vaak aan de slag kunnen in een andere afdeling. Er worden niet significant minder nieuwe mensen aangenomen. In het verleden gebeurde dat in crisissituaties wel. Toen was er altijd een aanwervingstop. Dat hoor ik nu niet. Er wordt wél nog gerekruteerd, vooral voor de winstgevende activiteiten.”

 

Gouden tijden

Wordt er echt nog gerekruteerd? We vragen het aan Ivor Lloyd-Rees en Sam Tiernan, consultants bij Alan Mitchell, een headhunters- en rekruteringsbureau gespecialiseerd in investmentbanken en –bankiers. “Het klopt dat we nog nieuwe mensen voor financiële ondernemingen aanwerven”, zegt Ivor terwijl hij thee inschenkt. We zitten in het vergaderzaaltje van Alan Mitchell aan Austin Friars, met zicht op de Nederlandse Hervormde Kerk. Ivor omschrijft Alan Mitchell als een ‘boutique recruitment consultancy’. “Onze cliënten zijn de kleinere investmentbanken, de zogenaamde ‘boutiquebanken’. Als we de kranten moeten geloven, zitten Londen en de wereldwijde investmentbankgemeenschap in een zware crisis. Ik kan niet ontkennen dat we de laatste tijd een serieuze instroom hebben van werkzoekenden die bij een grootbank gewerkt hebben. Grote spelers zoals Goldman Sachs en JP Morgan zetten mensen op straat. De banken waar wij voor werken, zijn veel flexibeler dan de mastodonten. Ze zijn zowat de enigen die nog aanwerven. De boutiques azen op de getalenteerden die door de grootbanken gedumpt worden. De dag na de aankondiging dat Lehman bescherming tegen zijn schuldeisers vroeg, kregen we heel wat paniekerige telefoontjes van Lehmanmedewerkers. Er zijn toen ook een aantal mensen met ons komen praten, maar de toestand is nu gestabiliseerd. De meeste personeelsleden van Lehman wachten op de plannen van overnemer Nomura.”

Zijn het voor agentschappen als Alan Mitchell nu gouden tijden? Dankzij de personeelsuitstoot van de grote banken hebben de boutiques toch keuze te over? “Ja en nee”, antwoordt Ivor. “Toen het de vorige jaren alle dagen feest was, hebben de grote banken veel geïnvesteerd in trainingsprogramma’s voor hun pas aangeworvenen. Nu het minder goed gaat, belanden heel wat van die relatief verse aanwinsten terug op straat. Dat is zeker een zeer interessante kweekvijver voor ons. In die zin heb je gelijk als je stelt dat Alan Mitchell garen spint bij deze situatie. Maar ook al nemen de kleinere investmentbanken nog nieuwe mensen aan, toch zijn het er niet meer zoveel als pakweg een jaar geleden.”

Is er paniek in de City? Sam Tiernan: “Nee. Wat nu gebeurt, is het logische gevolg van de economische neergang. De meeste bankiers aanvaarden dit als onvermijdelijk. Ze moeten dit gewoon uitzweten. Het probleem is dat hoe meer er over ‘het nakende armageddon’ gepraat wordt, hoe groter het risico wordt dat het een selffulfilling prophecy wordt.”

Ivor: “Er wordt soms gezegd dat financiële goeroes zoals Warren Buffett de crisis kunnen stoppen. Volgens sommigen is het enige wat hij moet doen op een tv-show verkondigen dat de ellende bezworen is, waarna alles terug in orde zal komen. Ik weet niet hoeveel waarheid daarin schuilt, maar het is wel juist dat veel van de zorgen op de financiële markt een gevolg zijn van een geschokt vertrouwen na al die verontrustende mediaberichten. Na Lehman hebben de media nog een versnelling hoger geschakeld: de doom and gloom druipt van de krantenbladzijden af. Dat versterkt alleen maar het pessimisme onder publiek en bankiers, en is een slechte zaak voor de hele sector.”

Sam: “We moeten elkaar natuurlijk geen mietje noemen. We zitten in een dal. Voor grootbanken is dit dé uitgelezen kans om hun zaakjes op orde te brengen. Daarom ook grijpen ze dit moment aan om hun overtollige personeel te dumpen. Citigroup is volop aan het herstructureren en zet mensen aan de deur die hen meer kosten dan ze opbrengen. Ze slanken af om binnen afzienbare tijd terug lean, mean en winstgevend te worden. Tijdens de jaren van overvloed hebben de grote banken teveel personeel aangenomen. Nu de sector honger lijdt, moeten ze dringend de broeksriem aanhalen.”

Ivor: “Veel van onze boutiquebanken zijn gevormd in 2001. Toen kraakte de City ook al onder een financiële crisis. Veel kaderleden van de grotere banken gingen weg en startten hun eigen boutiques. Zij kunnen omgaan met periodes waarin het economisch minder goed gaat, omdat ze niet dezelfde fouten van hun vroegere werkgevers gemaakt hebben. Zij nemen in tijden van overvloed geen duizenden mensen aan die ze achteraf weer moeten afdanken.”

 

“Het is juist dat de grote investmentbanken nu het hardst moeten snijden”, beaamt Alexander Vangrieken van KBC. “In de jaren dat het goed ging, hebben banken als Citigroup en Goldman Sachs zwaar geïnvesteerd in hun teams. Wij hebben daar ook aan meegedaan, maar rustig en kalm. Wij zitten hier in het financiële hart met 600 man; bij Lehman waren het er 4000. De meeste van de collega’s die ik ken en die hier bij KBC ontslagen zijn, hebben ondertussen ander werk gevonden. Sommigen gooien ook vrijwillig de handdoek in de ring, willen er even tussenuit, vertrekken op wereldreis of gaan een tijdje voor hun kinderen zorgen. Wie hier moest vertrekken, is zeker niet met lege handen op straat gezet.”

Hoe zal de toestand verder evolueren? Alexander: “Who knows? Als je me twee jaar geleden gevraagd had: ‘Denk je dat Lehman ooit failliet zal gaan?’ had ik je in je gezicht uitgelachen, en kijk, een paar weken geleden is het gebeurd. Het verontrustende is dat de hypotheekmarkt in het Verenigd Koninkrijk niet echt erg gezond is: bijna anderhalf miljoen mensen betalen hun hypotheken af met hun kredietkaart.”

“In de pub hoor je dat de crisis de fout is van de hedge funds, of van de managers die te grote bonussen krijgen… Typische reacties die niet veel zoden aan de dijk zetten. Vanuit de politieke wereld zullen er sowieso nieuwe regels komen. Ik ben ervan overtuigd dat er nu in elke financiële instelling intern overleg gepleegd wordt om te vermijden dat er een volgende grote bank kapseist. Of dat ook wil zeggen dat het niet meer zal gebeuren? Natuurlijk niet. Maar er worden nu zeker wel lessen getrokken uit het recente verleden.”

“Er is nu eens goed aan de boom geschud en de rotte appels zijn er met veel gedruis uit gevallen. De boom staat er nog altijd, en is nog groen. De banken en bankiers die vast in hun schoenen staan, spartelen zich er wel door. Weet je wat het grootste probleem is? Dat sommige mensen zo’n enorm hebzuchtige wezens zijn. Daar schrik ik vaak van. Ik vind het niet slecht dat ons economisch systeem af en toe – zoals nu – hen eens flink op de vingers tikt en zegt: ‘Genoeg jongens. Easy money bestaat niet.'”

 

© jan@janstevens.be